Trasa 10 ( 21,5 km, 6.20 h):
Duszniki-Zdrój – Rozdroże pod Bieścem – Kamienna Góra – Polanica-Zdrój

Duszniki-Zdrój – 3,8 km – Schronisko pod Muflonem – 4,4 km – Droga Justyny – 4,6 km – Rozdroże pod Bieścem – 5,0 km – Kamienna Góra – 3,6 km – Polanica-Zdrój

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje Duszniki-Zdrój i Polanica-Zdrój na linii Kłodzko – Kudowa-Zdrój (D15).

Charakterystyka – Średnio długa trasa biegnąca północnym skrajem Gór Bystrzyckich (Pasmo Bieśca i Łomnickiej Równi), szlak niebieski, od Rozdroża pod Bieścem zielony. Nawierzchnia – głównie drogi szutrowe, w miejscowościach asfalt.

Atrakcje:

  • – Duszniki-Zdrój – zabytkowa stacja, kościół poewangelicki, rynek, figura maryjna, barokowy kościół farny, Muzeum Papiernictwa w barokowej papierni
  • – Wzgórze Rozalii – kaplica
  • – widokowe łąki pod Nawojową
  • – malownicza Widlasta Droga
  • – Kamienna Góra – punkt widokowy na skałach
  • – widoki z Sokołówki
  • – Polanica-Zdrój – zabytkowa stacja

Trasa zaczyna się na stacji Duszniki-Zdrój (560 m).

Stacja Duszniki-Zdrój znajduje się na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe w 1890 r. linii Kłodzko – Szczytna, przedłużonej w 1902 r. do Dusznik-Zdroju i w 1905 r. do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Wyremontowano wtedy także stację, powstały nowe perony. Stacja położona jest na północ od miasta i w sporym oddaleniu od zdroju, na zboczu Ceglanej (607 m) i Karwca (611 m). Stacja pełni obecnie funkcję mijanki, posiada dwa czynne tory i jeden nieczynny, prowadzący do ładowni. Na północnym skraju stacji znajdował się niegdyś czwarty tor. Ruch sterowany jest z dobudówki dyżurnego ruchu DZ przy budynku dworca. Na wschodniej głowicy znajduje się nieczynna nastawnia DZ1 z ok. 1911 r., zlikwidowana w 1998 r. Po remoncie służy zasilaniu postawionego obok przekaźnika sieci komórkowej. Położoną na zachodniej głowicy drugą nastawnię zlikwidowano ok. 1975 r. Na zboczu nad stacją znajdowała się wieża ciśnień, rozebrana ok. 1970 r., pozostała po niej ściana oporowa. Prowizoryczny budynek dworca powstał w 1902 r. Obecny o rozczłonkowanej malowniczej bryle, charakterystycznej dla stylu uzdrowiskowego i rodzimego (Heimatstil), pochodzi z lat 1904-06. Do dworca dostawiono murowany budynek ekspedycji towarowej i drewniany magazyn.

Na stacji obieramy szlak niebieski, schodzimy deptakiem i schodami do ul. Kolejowej i skręcamy w ul. Słowackiego. Przecinamy drogę nr 8 Wrocław – Praga z potokiem Wapienny i wkraczamy na dusznicką starówkę, po lewej stoi dawny Bahnhof’s-Hotel (Hotel Dworcowy), kawałek dalej kościół MB Różańcowej.

Kościół ewangelicki ufundowany przez Związek Gustawa Adolfa wzniesiono w latach 1845-46, a w 1893 r. dobudowano wieżę. Obecnie świątynia pełni funkcję kościoła polskokatolickiego MB Różańcowej. Obok stoi budynek dawnej szkoły ewangelickiej z 1846 r., obecnie znajduje się tu Ośrodek Pomocy Społecznej.

Docieramy do rynku (533 m), tuż przed nim znajduje się dawny dwór z ok. 1598, przebudowany w XIX/XX w. na Gasthof zum Hummelfürsten (Zajazd pod Książętami Homola), którego nazwa nawiązywała do pobliskiego Zamku Homole, w skład jego posiadłości wchodziły Duszniki-Zdrój.

Na środku rynku stoi kolumna maryjna, postawiona w 1725 r. jako wotum za uratowanie od zarazy, prawdopodobnie z warsztatu L. J. Webera. Przedstawia MB z Dzieciątkiem, poniżej stoją patroni chroniący przed ogniem i zarazą – św. Florian i św. Sebastian. Obok w 2004 r. postawiono rekonstrukcję pręgierza. Na rynku znajduje się także pomnik Sybiraków z 1996 r. Pierwotny ratusz spłonął w 1844 r., obecny znajduje się w kamienicy w zachodniej pierzei rynku. Wzniesiono ją w latach 1584-85 i przebudowano w XVIII w., 1894 r. oraz na początku XX w. Nad wejściem znajduje się herb miasta (św. Piotr) z 1584 r., pozostałość z poprzedniego ratusza.

W kamienicy nr 1 mieścił się Hotel Schwarzer Bär (Czarny Niedźwiedź), w którym nocował w 1669 r. król polski Jan Kazimierz, udający się po abdykacji do Francji, co upamiętnia stosowna tablica. Budynek banku pod nr 4 to dawna Girokasse z 1927 r. Na rogu ul. Sudeckiej stoi dawny Hotel Schwarzes Ross (Czarny Koń) z 1903 r., obecnie Hotel Sonata. Pod nr 8 mieścił się Reinerzer Brauhaus (Dusznicki Dom Piwny) z browarem, ciekawy jest również secesyjny budynek nr 12 z pocz. XX w. Kamienica nr 17 to dawny Hotel Deutsches Haus (Niemiecki Dom).

Skręcamy w ul. Kłodzką, którą biegł trakt w kierunku stolicy regionu, w południowej pierzei znajdowało się kilka zajazdów dla podróżnych (Gasthof Goldene Löwe – Złote Lwy, Seibts Gasthaus, Gasthof zur goldenen Krone – Pod Złotą Koroną).

Przed kościołem stoi budynek starej, ale ciągle funkcjonującej apteki. Docieramy do kościoła śś. Piotra i Pawła.

Drewniany kościół powstał tu w 1334 r., kolejny murowany zbudowano w poł. XVI w. Świątynię odbudowano po pożarze w 1629 r., w latach 1641-80 zwieńczono ją wieżą. W latach 1708-30 powstał obecny barokowy kościół, dostawiony wg projektu Lorensa Meysera prostopadle do poprzedniej świątyni, rozbudowany później w niewielkim stopniu. Wewnątrz zachowało się cenne barokowe wyposażenie z najbardziej znaną amboną w kształcie wieloryba z rozwartą paszczą z 1730 r., nawiązującą do historii Jonasza, połkniętego przez wieloryba i wyplutego po trzech dniach. Jest to jedna z dwóch tego typu ambon na Śląsku. Ołtarz główny pochodzi z ok. 1730 r., a ołtarze boczne z lat 1720 – pocz. XIX w. Poza tym warto zobaczyć figury Ewangelistów dłuta M. I. Klahra z 1732 r., pomnik św. Jana Nepomucena z lat 1735-40 i rokokowy prospekt organowy z 1780 r. Z pierwotnego wyposażenia zachowała się renesansowa chrzcielnica z 1560 r.

Ulica kończy się ślepo przed główną drogą nr 8 nad Bystrzycą Dusznicką, przed nami zabytek na skalę europejską – unikatowe Muzeum Papiernictwa.

Drewniana papiernia powstała w 1605 r., przebudowano ją potem w latach 1709,

1802 i 1930. Papier produkowany był w Dusznikach-Zdroju do 1939 r. W 1968 r. w barokowym budynku otwarto Muzeum Papiernictwa, w którym zobaczyć można ręczną produkcję papieru czerpanego, eksponaty związane z papierem (od starodruków, poprzez pieniądze, na matrycach znaków wodnych kończąc) oraz dotyczące dziejów drukarstwa i historii Dusznik-Zdroju.

Skręcamy w ul. Sprzymierzonych, którą biegnie dolna szosa do Zieleńca oraz Lasówki i przekraczamy rzekę. Skręcamy w ul. Wiejską i podchodzimy na siodło pod Górą Dziadka (555 m), na którym stoi kolumna maryjna z 1709 r. fundacji Iohana Klappera. Przecinamy Dusznicki Potok i rozpoczynamy podejście skrajem Gór Bystrzyckich.

Można tu podejść 75 m w lewo schodkami do kaplicy Św. Trójcy pod Wzgórzem Rozalii.

Kaplicę zbudowano po epidemii dżumy z lat 1679-80, w 1704 r. obok powstał nieistniejący już dom pustelnika. W 1970 r. w kaplicy funkcjonowało Muzeum Festiwali Chopinowskich, odbywających się w Dusznikach-Zdroju, zlikwidowane w latach 90. XX w. Obok można zobaczyć figurę leżącej w grocie patronki przeciw zarazom św. Rozalii z 1685 r., fundacji Dawida i Ewy Fraise.

Mijamy właściwe Wzgórze Rozalii (595 m), z łąk rozpościerają się widoki na Duszniki-Zdrój, Wzgórza Lewińskie i Góry Stołowe. Docieramy na siodło pod Wzgórzem Pustelnika (648 m) i Rozdroża pod Nawojową (636 m). Idziemy granicą Dusznik-Zdroju i Szczytnej, na zboczu znajdowały się zabudowania przysiółka Königsberg (Królewska Góra), należącego do widocznych w dole Starych Bobrownik. Mijamy Nawojową (675 m), spod której rozpościera się panorama Gór Stołowych, Bardzkich i skraju Gór Bystrzyckich. Skręcamy w drogę szutrową (40 m dalej prosto stoi krzyż z 1861 r.), mijamy miejsce odpoczynku i wkraczamy w las. Łagodnym podejściem zboczem Nowej (737 m) i Głowacza (740 m) docieramy do Schroniska pod Muflonem (690 m), na zboczu poniżej istniał niegdyś przysiółek Pfarrgrund (Księża Dolina).

Schronisko pod Muflonem powstało pod koniec XIX w. w budynku dawnej mlecznej farmy hodowlanej i gospody z 1. poł. tego wieku. Schronisko nosiło oficjalną nazwę Liebe Stille (Miła Cisza), przekręconą szybko przez kuracjuszy z Dusznik-Zdroju na Stille Liebe (Cicha Miłość). Obecna nazwa pochodzi od umieszczonych w sali restauracyjnej głów muflonów. Spod schroniska rozciąga się panorama Wzgórz Lewińskich i Gór Stołowych, obok rośnie pomnikowy Jesion Bolko, zasadzony w 1866 r.

Spod schroniska podchodzimy drogą bitą do szutrowej Drogi Libuszy, nazwanej od imienia domniemanej młodzieńczej miłości Chopina z czasów jego pobytu w Dusznikach-Zdroju.

Lekkim zejściem zboczem Ptasiej Góry (745 m) i Koniucha (778 m) docieramy do widoku z wyrębów na Góry Orlickie. Przecinamy Dolinę Strążyska, zbocze Kuźnickiej Góry (816 m), potok Elizówkę i zbocze Wilczej Góry (755 m), by zejść do asfaltowej Drogi Justyny w dolinie Czerwonego Potoku (660 m). Prowadzi nią leśna droga do Nowych Bobrownik, nazwa pochodzi od imienia matki Chopina. Mijamy budowane stawy i parking z wiatą turystyczną, przy pomniku odbudowy drogi z 1999 r. skręcamy w szutrową Czarną Drogę, zwaną też Widlastą. Podchodzimy wąską doliną Czerwonego Potoku u stóp Czyżówki (767 m), boczną dolinką przez Tokowisko osiągamy zbocze Zbójnickiej Góry (828 m). Przekraczamy Dziką Orlicę w pobliżu jej źródeł i docieramy do zachodniego Rozdroża pod Bieścem koło Twardego Źródła, można tu odpocząć w wiacie turystycznej. Zmieniamy kolor szlaku na zielony, skręcając w Zieloną Drogę. Przecinamy główny grzbiet Gór Bystrzyckich pod Bieścem (833 m) i mijamy wschodnie Rozdroże pod Bieścem (813 m) z miejscem odpoczynku. Schodzimy zboczem Piekielnicy (805 m) przecinając Bystrzycę u jej źródeł. Mijamy nadrzewną kapliczkę z miejscem odpoczynku.

Można tu podejść 430 m zieloną ścieżką w prawo do zbiornika na Bystrzycy, utworzonego do gromadzenia drewna, spławianego do ścieralni w Młotach, przebudowanego w latach 1997-2000 na retencyjny. 270 dalej ścieżką znajduje się drewniany Domek Myśliwski Adamówka Koła Łowieckiego St. Hubertus, dawna Pirschbaude.

Przecinamy Bystrzycę (705 m), której dolina oddziela główny grzbiet Bieśca od Pasma Łomnickiej Równi. Mijamy miejsce odpoczynku i podchodzimy obok kolejnych ławek na rozdrożu na siodło 756 m, oddzielające Rówienkę (852 m) w Paśmie Łomnickiej Równi od Wietrznika (760 m) w grupie Smolnej. Mijamy nadrzewną kapliczkę z ławkami.

185 m w prawo zaczyna się Droga Wieczność, która swoją nazwę wzięła od przebiegu przez prawie 6 km bez jednego większego zakrętu. Powstała w latach 1788-90 w celu połączenia Fortu Wilhelma w Hucie z Fortem Fryderyka na Kamiennej Górze.

Schodzimy nadal Zieloną Drogą do skrętu w drogę gruntową w prawo.

85 m prosto, na rozdrożu z Zajęczą Ścieżką znajduje się miejsce odpoczynku obok głazu, ustawionego w 1906 r. na cześć cesarza Wilhelma II.

Przecinamy Dunę Górną u jej źródeł i docieramy do rozdroża pod Kamienną Górą z miejscem odpoczynku.

Warto tu podejść 200 m w lewo czarnym szlakiem przez malownicze skalne rumowisko na szczyt Kamiennej Góry (704 m). Położony na skraju Gór Bystrzyckich szczyt Kamiennej Góry dominuje nad Polanicą-Zdrojem, na szczytowych skałach urządzono punkt widokowy na miasto i Kotlinę Kłodzką w otoczeniu Gór Sowich i Bardzkich. Z wyrębów wokół szczytu widać także Góry Stołowe i Złote z Kłodzkiem.

Schodzimy ścieżką stromym zboczem Kamiennej Góry, przecinając dwie szutrówki. Opuszczamy las, docierając do zabudowań Pokrzywna. Koło agroturystyki skręcamy w drogę bitą, a koło Leśnictwa Kamienna Góra z miejscem odpoczynku w szutrówkę obok zabytkowych zabudowań dawnego Nadleśnictwa Nesselgrund (Pokrzywno). Docieramy do szutrowej ul. Granicznej i schodzimy koło ławek na Przełęcz Sokołowską (560 m) na grzbiecie odchodzącym od Kamiennej Góry. Wkraczamy w granice Polanicy-Zdroju, schodzimy ul. Sienkiewicza przez rozproszone domy osiedla Sokołówka. Z bardziej stromego odcinka zejścia rozpościera się panorama Kotliny Kłodzkiej oraz Gór Sowich i Bardzkich z krawędzią Gór Stołowych. Skręcamy w ul. Sokołowskiego, którą docieramy do wypłaszczenia i bardziej zwartej zabudowy Nowej Sokołówki. Mijamy kościół MB Królowej Pokoju z lat 1982-89 o ciekawej architekturze. Skręcamy w ul. Prusa i docieramy do ul. Żeromskiego. Mijamy interesującą willę Birkenschlösschen (Brzozowy Zameczek) z 1906 r., ozdobioną kobiecymi głowami. Naprzeciwko stoi dawny pensjonat Haus Oranienburg z 1909 r. Przejściem podziemnym pod torami osiągamy plac przed stacją Polanica-Zdrój (383 m), gdzie kończy się nasza trasa.

Stacja Polanica-Zdrój powstała w 1890 r. na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe linii Kłodzko – Szczytna, przedłużonej w latach 1902-05 do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Stację Polanica-Zdrój zbudowano na południe od centrum uzdrowiska, na granicy właściwego miasta i osiedla Nowa Sokołówka. Stacja posiada dwa perony i trzy tory przelotowe oraz dwa ślepo zakończone tory do ładowni. Ruchem kieruje dobudowane do budynku dworca pomieszczenie dyżurnego ruchu (PZ) i usytuowana na zachodniej głowicy stacji nastawnia PZ1 z 1910 r. Co ciekawe do dzisiaj zachowały się oryginalne semafory kształtowe. Budynek dworca powstał w 1890 r. i pierwotnie posiadał ceglaną elewację w stylu przemysłowym. W latach 1905-07 dworzec rozbudowano od zachodu i zwarto z parterową poczekalnią, zbudowano drewnianą poczekalnię letnią, wiatę peronową i magazyn towarowy. Ze względu na położenie w uzdrowisku elewację dworca otynkowano. Podczas przebudowy linii w latach 1910-12 przebito przejście podziemne do ul. Żeromskiego. Ze stacji wychodziła krótka bocznica do dawnej Huty Szkła Gospodarczego Polanica rozebranej w 2008 r.

Wrocław i okolice: