Trasa 12 ( 9,1 km, 2.45 h):
Duszniki-Zdrój – Schronisko Pod Muflonem – Szczytna

Duszniki-Zdrój – 3,2 km – Schronisko pod Muflonem – 3,5 km – Nowe Bobrowniki – 2,4 km – Szczytna

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje Duszniki-Zdrój i Szczytna na linii Kłodzko – Kudowa-Zdrój (D15).

Charakterystyka – Krótka trasa biegnąca północnym skrajem Gór Bystrzyckich, szlak żółty. Nawierzchnia – zróżnicowana – drogi szutrowe, gruntowe i ścieżki, w miejscowościach asfalt.

  • Atrakcje:
  • – Duszniki-Zdrój – zabytkowa stacja, kościół poewangelicki, rynek, figura maryjna, zabudowa uzdrowiskowa
  • – Schronisko pod Muflonem z widokiem
  • – widokowe łąki w Starych Bobrownikach
  • – zabytkowa stacja Szczytna

Trasa zaczyna się na stacji Duszniki-Zdrój (560 m).

Stacja Duszniki-Zdrój znajduje się na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe w 1890 r. linii Kłodzko – Szczytna, przedłużonej w 1902 r. do Dusznik-Zdroju i w 1905 r. do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Wyremontowano wtedy także stację, powstały nowe perony. Stacja położona jest na północ od miasta i w sporym oddaleniu od zdroju, na zboczu Ceglanej (607 m) i Karwca (611 m). Stacja pełni obecnie funkcję mijanki, posiada dwa czynne tory i jeden nieczynny, prowadzący do ładowni. Na północnym skraju stacji znajdował się niegdyś czwarty tor. Ruch sterowany jest z dobudówki dyżurnego ruchu DZ przy budynku dworca. Na wschodniej głowicy znajduje się nieczynna nastawnia DZ1 z ok. 1911 r., zlikwidowana w 1998 r. Po remoncie służy zasilaniu postawionego obok przekaźnika sieci komórkowej. Położoną na zachodniej głowicy drugą nastawnię zlikwidowano ok. 1975 r. Na zboczu nad stacją znajdowała się wieża ciśnień, rozebrana ok. 1970 r., pozostała po niej ściana oporowa. Prowizoryczny budynek dworca powstał w 1902 r. Obecny o rozczłonkowanej malowniczej bryle, charakterystycznej dla stylu uzdrowiskowego i rodzimego (Heimatstil), pochodzi z lat 1904-06. Do dworca dostawiono murowany budynek ekspedycji towarowej i drewniany magazyn.

Na stacji obieramy szlak żółty, schodzimy deptakiem i schodami do ul. Kolejowej i skręcamy w ul. Słowackiego. Przecinamy drogę nr 8 Wrocław – Praga z potokiem Wapienny i wkraczamy na dusznicką starówkę, po lewej stoi dawny Bahnhof’s-Hotel (Hotel Dworcowy), kawałek dalej kościół MB Różańcowej.

Kościół ewangelicki ufundowany przez Związek Gustawa Adolfa wzniesiono w latach 1845-46, a w 1893 r. dobudowano wieżę. Obecnie świątynia pełni funkcję kościoła polskokatolickiego MB Różańcowej. Obok stoi budynek dawnej szkoły ewangelickiej z 1846 r., obecnie znajduje się tu Ośrodek Pomocy Społecznej.

Docieramy do rynku (533 m), tuż przed nim znajduje się dawny dwór z ok. 1598, przebudowany w XIX/XX w. na Gasthof zum Hummelfürsten (Zajazd pod Książętami Homola), którego nazwa nawiązywała do pobliskiego Zamku Homole, w skład jego posiadłości wchodziły Duszniki-Zdrój.

Na środku rynku stoi kolumna maryjna, postawiona w 1725 r. jako wotum za uratowanie od zarazy, prawdopodobnie z warsztatu L. J. Webera. Przedstawia MB z Dzieciątkiem, poniżej stoją patroni chroniący przed ogniem i zarazą – św. Florian i św. Sebastian. Obok w 2004 r. postawiono rekonstrukcję pręgierza. Na rynku znajduje się także pomnik Sybiraków z 1996 r. Pierwotny ratusz spłonął w 1844 r., obecny znajduje się w kamienicy w zachodniej pierzei rynku. Wzniesiono ją w latach 1584-85 i przebudowano w XVIII w., 1894 r. oraz na początku XX w. Nad wejściem znajduje się herb miasta (św. Piotr) z 1584 r., pozostałość z poprzedniego ratusza.

W kamienicy nr 1 mieścił się Hotel Schwarzer Bär (Czarny Niedźwiedź), w którym nocował w 1669 r. król polski Jan Kazimierz, udający się po abdykacji do Francji, co upamiętnia stosowna tablica. Budynek banku pod nr 4 to dawna Girokasse z 1927 r. Na rogu ul. Sudeckiej stoi dawny Hotel Schwarzes Ross (Czarny Koń) z 1903 r., obecnie Hotel Sonata. Pod nr 8 mieścił się Reinerzer Brauhaus (Dusznicki Dom Piwny) z browarem, ciekawy jest również secesyjny budynek nr 12 z pocz. XX w. Kamienica nr 17 to dawny Hotel Deutsches Haus (Niemiecki Dom).

Z rynku idziemy deptakiem prowadzącym ul. Mickiewicza, mijamy pocztę z 1894 r., naprzeciwko stoi dawne kino Wiarus i budynek fundacji św. Wincentego (obecnie klasztor elżbietanek), w którym wypoczywała w 1912 r. przyszła święta, Edyta Stein. W 100. rocznicę tego wydarzenia ustawiono tu okolicznościowy pomnik.

Docieramy do pl. Warszawy, gdzie w 2013 r. postawiono kwietną rzeźbę koguta, na miejscu dawnego pomnika Paula von Hindenburga i poległych w I wojnie światowej z 1930 r. Na rogu ul. Krakowskiej stoi dawny Dom Cechu Sukienników z 1715 r., przebudowany w 2. poł. XIX i na pocz. XX w. Przy moście nad Bystrzycą Dusznicką znajduje się figura św. Jana Nepomucena z 1722 r. o nietypowym układzie rąk (jedna z nich nie trzyma krzyża). Wcześniej stała koło papierni, w obecne miejsce przeniesiono ją w 2004 r. Wkraczamy na deptak, którym opuszczamy miejską część Dusznik-Zdroju. Mijamy tor rolkarski i Źródło Felix, odwiercone w latach 1969-71 jako Źródło Jacek. Obecną nazwę nadano na cześć przebywającego w tutejszym uzdrowisku Felixa Mendelssohna-Bartholdy’ego, któremu w 2021 r. wystawiono figurę. Idziemy przez łąki poborowinowe obok powstałego w 1910 r. źródła Agaty, nazwanego na cześć ks. raciborskiej Agaty Hohenlohe-Schillingsfürst, której pomnik postawiono również w 2021 r. Docieramy do części uzdrowiskowej Dusznik-Zdroju, idziemy wzdłuż ul. Chopina. Znajduje się tu ciąg zabytkowych pensjonatów, w dawnej Villi Borussia ulokowana jest obecnie Willa Scandia. Dalej stoi Villa Dora i Louisenhof (obecnie Limba). Naprzeciwko stoi Sanatorium Zimowit złożone z budynków dawnego Park Hotelu z 1872 r. i pensjonatu Hygiea z 1874 r. Mijamy korty i docieramy do pasażu gastronomicznego z willą Ilseneck (obecnie Etiuda). Skręcamy w ul. Zdrojową, na skraju Parku Zdrojowego stoi stacja meteorologiczna z ok. 1875 r. Przecinamy dolną szosę do Zieleńca i Lasówki i rozpoczynamy podejście ul. Podgórską. Mijamy dawne pensjonaty Haus Christa i Lohengrin, naprzeciwko stoi klasztor franciszkanów.

Neobarokowy kompleks klasztoru franciszkanów wraz z kościołem śś. Franciszka i Leonarda pochodzi z lat 1925-26. W fasadzie budowli widać też wpływy ekspresjonizmu.

Ul. Podgórska przechodzi w Górską, mijamy dawny pensjonat Tannenhof (obecnie Sport). Na końcu ulicy stoi dawna Bergbaude (obecnie OW Strzecha) i kapliczka z 2003 r., rozciąga się stąd widok na miasto. Opuszczamy zabudowę Dusznik-Zdroju i wspinamy się skrajem Gór Bystrzyckich. Drogą gruntową obok ławek wkraczamy do lasu, gdzie podchodzimy dość stromo dawnym torem saneczkowym, docierając do Schroniska pod Muflonem (690 m).

Schronisko pod Muflonem powstało pod koniec XIX w. w budynku dawnej mlecznej farmy hodowlanej i gospody z 1. poł. tego wieku. Schronisko nosiło oficjalną nazwę Liebe Stille (Miła Cisza), przekręconą szybko przez kuracjuszy z Dusznik-Zdroju na Stille Liebe (Cicha Miłość). Obecna nazwa pochodzi od umieszczonych w sali restauracyjnej głów muflonów. Spod schroniska rozciąga się panorama Wzgórz Lewińskich i Gór Stołowych, obok rośnie pomnikowy Jesion Bolko, zasadzony w 1866 r.

Idziemy łagodnym zejściem zboczem Głowacza (740 m) i Nowej (737 m), na zboczu poniżej istniał niegdyś przysiółek Pfarrgrund (Księża Dolina).

Opuszczamy las obok miejsca odpoczynku, na skrzyżowaniu zaczyna się asfalt (40 m w prawo stoi krzyż z 1861 r.). Idziemy granicą Dusznik-Zdroju i Szczytnej, mijamy Nawojową (675 m), spod której rozpościera się panorama Gór Stołowych, Bardzkich i skraju Gór Bystrzyckich. Na zboczu znajdowały się zabudowania przysiółka Königsberg (Królewska Góra), należącego do widocznych w dole Starych Bobrownik. Docieramy na siodło pod Wzgórzem Pustelnika (648 m) i Rozdroża pod Nawojową (636 m). Skręcamy w szutrówkę, następnie schodzimy stromo ścieżką przez łąki do doliny Cięciwy w dawnej wsi, obecnie osiedlu Szczytnej – Starych Bobrownikach. Docieramy do ulicy, zaraz potem skręcamy w szutrówkę i przekraczamy potok. Skręcamy w ścieżkę, widokowym podejściem osiągamy las na zboczu Gołębiej (705 m). Drogą gruntową mijamy pomnik przyrody – żywotnik olbrzymi Adam i wychodzimy na łąkę, gdzie znajduje się szyb dawnej kopalni uranu. Skręcamy na skraju lasu, osiągając kulminację Druciarza (605 m), po czym schodzimy do szutrówki w dawnym przysiółku Nagelhütte (Huta Gwoździana) i doliny Szklarskiej Wody w Nowych Bobrownikach (545 m).

Docieramy do ulicy, 50 m w prawo znajduje się dawna szkoła, obecnie agroturystyka Modrzejówka. Skręcamy ponownie koło dawnej karczmy i szlifierni szkła, po czym schodzimy ul. Bobrownicką biegnącą szosą z doliny Bystrzycy Dusznickiej. Mijamy DW Pod Młynem i zwężenie doliny Szklarskiej Wody między Druciarzem a Lisią Górą (592 m). Naprzeciwko willi z ok. 1920 r., w której mieścił się potem Hotel Zacisze znajdowała się szlifiernia szkła, kolejna funkcjonowała pod nr 25. Wkraczamy na teren osiedla Szklana Góra. Na skrzyżowaniu z ulicą o tej nazwie stoi dawna gospoda Wilhelma Maiwalda, przed mostkiem znajdowała się kolejna szlifiernia szkła, a pod nr 16 funkcjonował Pension Bergblick. Wkraczamy do właściwej części Szczytnej, obok tartaku i składu opału. Przekraczamy tory i skręcamy w ul. Pocztowej w drogę dojazdową do przystanku Szczytna (456 m), gdzie kończy się nasza trasa.

Przystanek Szczytna (w latach 1890-1902 Rückers-Reinerz, czyli Szczytna-Duszniki, w latach 1945-75 Szczytna Śląska) znajduje się na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe w 1890 r. linii z Kłodzka, przedłużonej w 1902 r. do Dusznik-Zdroju i w 1905 r. do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Stacja posiadała niegdyś dwa perony oraz cztery tory przelotowe i dwa ślepo zakończone, prowadzące do ładowni. Po wznowieniu w 2000 r. ruchu po powodzi 1998 r. czynny jest tylko jeden tor, a stację zredukowano do roli przystanku. Ruchem sterowano z dobudówki dyżurnego ruchu Sc przy budynku dworca z lat 1910-12 i nastawni Sc1 na południowej głowicy z tych samych lat, rozebranej ok. 2015 r. Na stacji zachowała się zrujnowana wieża ciśnień z ok. 1905 r., w tym samym czasie zbudowano rozebraną później wiatę peronową. Środkowa część budynku dworca powstała w 1890 r. w stylu przemysłowym, trzy lata później rozbudowano skrzydła boczne z poczekalnią i magazynem, powstała wtedy też wieża. Na pierwotnie końcowej stacji powstała w 1890 r. lokomotywownia, prowadzono tu też intensywny ruch towarowy z huty szkła i tartaku.

Wrocław i okolice: