Trasa 13 (13,9 km, 4.20 h):
Szczytna – Wolarz – Kamienna Góra – Polanica-Zdrój

Szczytna – 6,2 km – Wolarz – 3,9 km – Kamienna Góra – 1,3 km – Przełęcz Sokołowska – 2,6 km – Polanica-Zdrój

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje Szczytna i Polanica-Zdrój na linii Kłodzko – Kudowa-Zdrój (D15).

Charakterystyka – Krótka trasa biegnąca północnym skrajem Gór Bystrzyckich, szlak czarny, od Kamiennej Góry zielony.

Nawierzchnia – zróżnicowana – drogi szutrowe, gruntowe i ścieżki, w miejscowościach asfalt.

Atrakcje:

  • zabytkowa stacja Szczytna
  • widokowe łąki nad Szczytną
  • Kamienna Góra – pozostałości Fortu Fryderyka, punkt widokowy na skałach
  • widoki z Sokołówki
  • Polanica-Zdrój – zabytkowa stacja

Trasa zaczyna się na przystanku Szczytna
(456 m).

Przystanek Szczytna (w latach 1890-1902 Rückers-Reinerz, czyli Szczytna-Duszniki, w latach 1945-75 Szczytna Śląska) znajduje się na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe w 1890 r. linii z Kłodzka, przedłużonej w 1902 r. do Dusznik-Zdroju i w 1905 r. do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Stacja posiadała niegdyś dwa perony oraz cztery tory przelotowe i dwa ślepo zakończone, prowadzące do ładowni. Po wznowieniu w 2000 r. ruchu po powodzi 1998 r. czynny jest tylko jeden tor, a stację zredukowano do roli przystanku. Ruchem sterowano z dobudówki dyżurnego ruchu Sc przy budynku dworca z lat 1910-12 i nastawni Sc1 na południowej głowicy z tych samych lat, rozebranej ok. 2015 r. Na stacji zachowała się zrujnowana wieża ciśnień z ok. 1905 r., w tym samym czasie zbudowano rozebraną później wiatę peronową. Środkowa część budynku dworca powstała w 1890 r. w stylu przemysłowym, trzy lata później rozbudowano skrzydła boczne z poczekalnią i magazynem, powstała wtedy też wieża. Na pierwotnie końcowej stacji powstała w 1890 r. lokomotywownia, prowadzono tu też intensywny ruch towarowy z huty szkła i tartaku.

Pod dworcem obieramy szlak czarny, idziemy brukowaną drogą wzdłuż torów, obok miejsca dawnej nastawni Sc1 z lat 1910-12, rozebranej ok. 2015 r. Docieramy do ul. Sienkiewicza, którą biegnie szosa do Polanicy-Zdroju, prowadząca Piekielną Doliną – malowniczym przełomem Bystrzycy Dusznickiej między Górami Stołowymi i Bystrzyckimi. Przecinamy Szklarską Wodę, po prawej widać ciekawy most kolejowy, pod którym poprowadzono metalową kładkę nad potokiem do posesji. Skręcamy w ul. Górską i przekraczamy tory. Idziemy przez dawny przysiółek Höllenthal (Piekielna Dolina), rozpoczynając podejście na skłon Gór Bystrzyckich. Z łąk rozpościera się widok na Góry Stołowe z zamykającym Piekielną Dolinę masywem Szczytnika. Za ostatnim domem wkraczamy ścieżką w las do drogi bitej i kolejnej z zanikającym asfaltem (Tytoniowa Ścieżka). Idziemy podnóżem Złotej (637 m), przecinamy dolinę Księżego Potoku i docieramy na siodło 580 m pod Księżówką (599 m). Od zawieszonego na drzewie obrazka ze św. Hubertem miejsce to zwane jest Uroczyskiem Huberta. Skręcamy w drogę szutrową, która podchodzi łagodnie północnym zboczem Wolarza, mijamy mały zbiornik i ponownie przekraczamy Księży Potok. Docieramy do zakosu drogi, zwanego Uroczyskiem Gorkowskiego. Za następnym przecięciem Księżego Potoku skręcamy w ścieżkę, która wspina się stromo przecinką na szczyt Wolarza (852 m).

Jeśli chcemy uniknąć uciążliwego podejścia możemy iść dalej szutrówką, która po okrążeniu szczytu ponownie spotyka się ze szlakiem.

Z Wolarza schodzimy drogą gruntową do szutrowej Zajęczej Ścieżki, której nazwa związana jest z legendą o mieszkającym w tutejszych lasach Vogelhannesie (Jaśku-Ptaśku).

Za potokiem Rogoziniec skręcamy w Drogę pod Rynkiem, która opada zboczem Wietrznika (760 m). Przecinamy Zieloną Drogę i skręcamy w drogę gruntową i ścieżkę, która prowadzi nas na zachodnią kulminację Kamiennej Góry (700 m). Znajdują się tu ruiny Fortu Fryderyka.

Fort zbudowano na skalnym urwisku z rozkazu króla pruskiego Fryderyka Wilhelma II w 1790 r.  wg projektu majora B. von Raucha. Po opuszczeniu w 1806 r. rozebrano naziemną część budowli, do dzisiaj zachowały się tylko jej pozostałości. Na jednej ze skał wykuto w 1887 r. tablicę, upamiętniająca wyczyn Augusta Ponzla, który założył się, że skoczy bez większego szwanku ze skały w dół i zakład wygrał.

Schodzimy ścieżką na siodło, za którym osiągamy główną kulminację Kamiennej Góry (704 m) z miejscem odpoczynku.

Położony na skraju Gór Bystrzyckich szczyt Kamiennej Góry dominuje nad Polanicą-Zdrojem, na szczytowych skałach urządzono punkt widokowy na miasto i Kotlinę Kłodzką w otoczeniu Gór Sowich i Bardzkich. Z wyrębów wokół szczytu widać także Góry Stołowe i Złote z Kłodzkiem.

Ze szczytu schodzimy przez malownicze skalne rumowisko do rozdroża koło miejsca odpoczynku, gdzie kończy się szlak czarny.

Obieramy szlak zielony, schodzimy ścieżką stromym zboczem Kamiennej Góry, przecinając dwie szutrówki. Opuszczamy las, docierając do zabudowań Pokrzywna. Koło agroturystyki skręcamy w drogę bitą, a koło Leśnictwa Kamienna Góra z miejscem odpoczynku w szutrówkę obok zabytkowych zabudowań dawnego Nadleśnictwa Nesselgrund (Pokrzywno). Docieramy do szutrowej ul. Granicznej i schodzimy koło ławek na Przełęcz Sokołowską (560 m) na grzbiecie odchodzącym od Kamiennej Góry. Wkraczamy w granice Polanicy-Zdroju, schodzimy ul. Sienkiewicza przez rozproszone domy osiedla Sokołówka. Z bardziej stromego odcinka zejścia rozpościera się panorama Kotliny Kłodzkiej oraz Gór Sowich i Bardzkich z krawędzią Gór Stołowych. Skręcamy w ul. Sokołowskiego, którą docieramy do wypłaszczenia i bardziej zwartej zabudowy Nowej Sokołówki. Mijamy kościół MB Królowej Pokoju z lat 1982-89 o interesującej architekturze. Skręcamy w ul. Prusa i docieramy do ul. Żeromskiego. Mijamy ciekawą willę Birkenschlösschen (Brzozowy Zameczek) z 1906 r., ozdobioną kobiecymi głowami, naprzeciwko stoi dawny pensjonat Haus Oranienburg z 1909 r.  Przejściem podziemnym pod torami osiągamy plac przed stacją Polanica-Zdrój (383 m), gdzie kończy się nasza trasa.

Stacja Polanica-Zdrój powstała w 1890 r. na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe linii Kłodzko – Szczytna, przedłużonej w latach 1902-05 do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Stację Polanica-Zdrój zbudowano na południe od centrum uzdrowiska, na granicy właściwego miasta i osiedla Nowa Sokołówka. Stacja posiada dwa perony i trzy tory przelotowe oraz dwa ślepo zakończone tory do ładowni. Ruchem kieruje dobudowane do budynku dworca pomieszczenie dyżurnego ruchu (PZ) i usytuowana na zachodniej głowicy stacji nastawnia PZ1 z 1910 r. Co ciekawe do dzisiaj zachowały się oryginalne semafory kształtowe. Budynek dworca powstał w 1890 r. i pierwotnie posiadał ceglaną elewację w stylu przemysłowym. W latach 1905-07 dworzec rozbudowano od zachodu i zwarto z parterową poczekalnią, zbudowano drewnianą poczekalnię letnią, wiatę peronową i magazyn towarowy. Ze względu na położenie w uzdrowisku elewację dworca otynkowano. Podczas przebudowy linii w latach 1910-12 przebito przejście podziemne do ul. Żeromskiego. Ze stacji wychodziła krótka bocznica do dawnej Huty Szkła Gospodarczego Polanica rozebranej w 2008 r.

Wrocław i okolice: