Trasa 2 (21 km, 5.15 h):
Siechnice – Wrocław Mikołajów

Siechnice – 4,2 km – Blizanowice – 1,9 km – Trestno – 2,5 km – Opatowice – 1,4 km – Nowy Dom – 1,9 km – Siedlec – 2,2 km – Rakowiec – 3,6 km – Wrocław Rynek – 2,8 km – Wrocław Mikołajów

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje: Siechnice na linii Wrocław – Jelcz-Laskowice (D7) i Wrocław Mikołajów na liniach: Wrocław Rawicz (D3), Wrocław – Trzebnica (D8), Wrocław – Krotoszyn (D7) i Wrocław – Jelcz-Laskowice (D70).

Charakterystyka – Średnio długa trasa biegnąca przez Dolinę Odry, Szlak św. Jakuba Via Regia (żółta muszla na niebieskim tle), dojście ze stacji Siechnice szlak żółty.

Nawierzchnia – drogi asfaltowe.

Atrakcje:

  • Siechnice – zabytkowa stacja, elektrownia z osiedlem fabrycznym, śluza na Czarnej Łasze
  • Blizanowice – zbiornik Mała Szwecja, folwark
  • Trestno – folwark, modernistyczny kościół
  • Opatowice – Śluza Opatowicka
  • Siedlec – neorenesansowy pałac
  • Rakowiec – wieża ciśnień Na Grobli, Hydropolis
  • Wrocław Stare Miasto – kościół św. Maurycego, Muzeum Narodowe, katedra, kościoły: Św. Krzyża i św. Bartłomieja, NMP na Piasku, Hala Targowa, kościoły: śś. Wincentego i Jakuba, śś. Klary i Jadwigi, św. Macieja, św. Marii Magdaleny, Rynek z ratuszem i zabytkowymi kamienicami, kościoły: św. Elżbiety i św. Barbary
  • Szczepin – Muzeum Współczesne, zabytkowa stacja Wrocław Mikołajów

Trasa zaczyna się na stacji Siechnice.

Stacja Siechnice położona jest na linii Wrocław Brochów – Jelcz-Laskowice – Opole Groszowice, zbudowanej przez koleje pruskie w 1909 r. Linia otrzymała dwa tory, miała służyć głównie ruchowi towarowemu, odciążając zatłoczoną trasę przez Brzeg. W 1945 r. zniszczono most kolejowy na Odrze w kierunku Czernicy, po jego odbudowie w 1959 r. na odcinku Siechnice – Czernica pozostawiono jeden tor. Linię zelektryfikowano w 1987 r. Od stacji odgałęziają się dwie nitki torów – na pasażerską i towarową część stacji Wrocław Brochów. Stacja posiada 5 torów, z których dwa znajdują się przy powstałym w 2013 r. peronie wyspowym. Od strony Czernicy odgałęziają się bocznice do elektrociepłowni Czechnica i dawnej huty, gdzie znajduje się teraz terminal kontenerowy. Ruchem kieruje nastawnia Si w zachodniej części stacji, do 2013 r. funkcjonowała też nastawnia wykonawcza Si1. Budynek dworca z 1909 r. odremontowano w 2018 r.

Idziemy fragmentem szlaku żółtego wokół Wrocławia, ul. Fabryczną. Mijamy dawny zajazd Gerstenberga, obecnie Centrum Kultury i osiedle fabryczne.

W 1909 r. powstała tu elektrownia, rozbudowana w latach 20. XX w. W latach 1979-83 przebudowano ją na elektrociepłownię. Przy obiekcie powstał kompleks budynków mieszkalnych i administracyjnych, ukończony w 1926 r. wg projektu Richarda i Paula Erlichów. Posiada on cechy architektury modernistycznej z bramą przejazdową i furtą o półkolistych łukach.

Mijamy pomnikowy dąb i docieramy do ul. Polnej. Odtąd idziemy Szlakiem św. Jakuba Via Regia, który biegnie przez całą Polskę południową, łącząc Przemyśl ze Zgorzelcem.

Idziemy między kominami Elektrociepłowni Czechnica i rozdzielnią energetyczną, po czym

przekraczamy tory linii kolejowej Wrocław – Jelcz-Laskowice. Idziemy koło osadników i dawnego młyna (obecnie zakład Kalizea), po czym przekraczamy Oławę Mostem Oławskim, z którego widać pobliski most kolejowy. Skręcamy w lewo, idziemy wzdłuż rozlewiska Oławy i pod wiaduktem wschodniej obwodnicy Wrocławia (odcinek Siechnice – Łany otwarty w 2013 r.). Przekraczamy starorzecze Oławy, Czarną Łachę.

Można tu podejść 150 m w lewo do Śluzy nr 1 u ujścia Czarnej Łachy do Oławy.

Opuszczamy granice Siechnic, idziemy przez nadodrzańskie łąki wąską drogą asfaltową wzdłuż obwodnicy. Mijamy malowniczy staw wędkarski Mała Szwecja i miejsce dawnej osady Treschwitz. Po dłuższej chwili przecinamy wał i docieramy obok betoniarni do szosy z obwodnicy w Blizanowicach.

W końcu XVIII w. istniał tu dwór, rozebrany w latach 20. XX w.

Przechodzimy koło ruin folwarku i przez zamieszkane podwórze folwarczne z pocz. XX w., z blokami wybudowanymi w czasach PRL-u przez Instytut Zootechniki. Idziemy dalej asfaltem w kierunku pobliskiego Trestna, mijamy dawny cmentarz ewangelicki z neogotycką kaplicą z ok. 1900 r. i bramę dawnego folwarku, przy którym stoi dawny zajazd Schmidta.

Znajdował się tu dwór z ok. 1710 r., przebudowany w latach 30. XX w. na St. Hedwigshof i zniszczony w 1945 r.

Ul. Nadodrzańską kierujemy się do kościoła Niepokalanego Poczęcia NMP.

Pierwotny drewniany kościół z 1539 r., został zniszczony w czasie wojny 30-letniej, odbudowany w 2. poł. XVII w., a w 1880 r. rozebrany. Obecny z 1934 r. wzniesiony został wg projektu Ericha Graua. Na murze kościelnym znajdują się płyty nagrobne von Claussnitzów z XVI/XVII w. Przed kościołem stoi odrestaurowany zegar słoneczny z 1771 r., ustawiony pierwotnie w parku dworskim przez Christiana von Krause oraz pomnik poległych w I wojnie światowej przeniesiony z Mokrego Dworu.

Docieramy do skrzyżowania ze świetlicą wiejską, przy której stoi kamień graniczny Wrocławia, ustawiony w 1928 r. po przyłączeniu do miasta Opatowic.

Można tu podejść 70 m w prawo do miejsca dawnego promu na Odrze, gdzie obecnie znajduje się wodowskaz, obok rosną dwa pomnikowe dęby.

Opuszczamy Trestno i wkraczamy w granice miasta Wrocław i osiedla Opatowice (ul. Opatowicka). Skręcamy na szutrowy deptak, biegnący wałem między zabudową osiedla i Odrą, od której odchodzi żeglugowy Kanał Opatowicki. Docieramy nad ul. Opatowicką i do śluzy.

Śluza Opatowice powstała w latach 1913-17 w ramach budowy tzw. Wrocławskiego Szlaku Głównego, prowadzi tędy tzw. Miejska Droga Wodna. Śluza ma wymiary: 74,6 m dł., 9,6 m szer., 2,0 m piętrzenia.

Idziemy dalej wałem wzdłuż ul. Opatowickiej, mijamy przepompownię wody i docieramy na skraj Lasku Opatowickiego, opuszczając osiedle. Wracamy na ulicę, idziemy skrajem terenów wodonośnych Wrocławia, które rozciągają się po lewej stronie szosy i mijamy pomnikowy dąb. Docieramy do przysiółka Nowy Dom.

Znajduje się tu dawny Caffehaus Neuhaus z 1897 r. (obecnie Zajazd pod Kasztanami). Naprzeciwko stoi dawny klub kajakowy Freie Kanuvereinigung Breslau z lat 1926-30.

Opuszczamy przysiółek, idziemy obok rozległego starorzecza Oławy ze Śluzą nr 5 z lat 1928-30 i studnią głębinową. Ulica Opatowicka wykonuje dwa duże skręty, na drugim dochodzi z lewej ul. Międzyrzecka w Bierdzanach, którą prowadzi dojazd do stacji uzdatniania wody Świątniki. Mijamy przepompownię z lat 1926-27 z ciekawą płaskorzeźbą na elewacji. Ulicą przez zagajniki docieramy do kolejnego przysiółka – Siedlca, po lewej w oddali widać mały pałacyk.

Neorenesansowy pałac zbudowała rodzina Hollender w 1886 r. Spłonął w 1996 r., w latach 2005-08 został odbudowany przez prywatnego właściciela.

Mijamy budowę estakady Alei Wielkiej Wyspy i idziemy skrajem Lasu Rakowieckiego, ukryte są w nim dawne bunkry przeciwlotnicze z czasu 2. wojny światowej. Za skrzyżowaniem z ul. Na Niskich Łąkach pojawia się po lewej zabudowa osiedla Rakowiec.

Po prawej mijamy Kładkę Zwierzyniecką, prowadzącą na tzw. Wielką Wyspę i do wrocławskiego zoo.

Naprzeciwko znajduje się Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych z ciekawą fontanną. Do tego miejsca biegła niegdyś linia tramwajowa. Przechodzimy w ul. Na Grobli, biegnącą przez teren wodociągów po lewej. Po prawej mijamy siedzibę WOPR oraz dawny klub wioślarski z lat 1905-10 (proj. C. Helbiga), obecnie Instytut im. Jerzego Grotowskiego – Studio Na Grobli i Akademicki Ośrodek Sportów Wodnych. Dalej stoi dawny Akademicki Związek Gimnastyczny (Sekcja Wioślarska) z okresu międzywojennego, obecnie hotel Wodnik. Mijamy zatokę Odry, za którą kompleks wodociągów przechodzi także na prawą stronę ulicy, przed nami potężna wieża ciśnień Na Grobli.

Wieża ciśnień Na Grobli o wys. 40 m, zbudowana została wg projektu Jamesa Moore’a i Johanna Christiana Zimmermanna w latach 1866-71. Posiadała zbiorniki o pojemności 4150 m³ i eksploatowana była do lat 60. XX w. Wewnątrz zachowały się oryginalne urządzenia, najstarsze (z 1871 r.) i najwyższe w Polsce spiralne schody żeliwne. W latach 2000-05 odbywały się tu spektakle Grupy Artystycznej Ad Spectatores. W sąsiednim budynku dyrekcji wieży z lat 1875-76, przebudowanym w latach 1928-29, mieści się obecnie przedszkole, a w portierni – siedziba Straży Miejskiej z figurką odpowiedniego krasnala.

Naprzeciwko wieży w 2015 r. urządzono siedzibę Hydropolis z ekspozycją poświęcono roli wody w przyrodzie i systemowi ujęć wodnych i wodociągów. Przy obiekcie znajduje się zabytkowa willa dyrekcji wodociągów i krasnal Hydrek.

Po lewej mijamy nowy kompleks zabudowań Geocentrum Politechniki Wrocławskiej, po prawej znajduje się biegnąca nad Odrą Kolejka Gondolowa Polinka, uruchomiona w 2013 r., łącząca ten kompleks z głównymi zabudowaniami Politechniki. Za kolejką widać Port Węglowy w zatoce Odry, przekraczamy uchodzącą do niej Oławę Mostem Oławskim.

Port Węglowy Ujście Oławy powstał w latach 1842-44, dostarczano tędy węgiel do wodociągów, z którymi port łączyła kolejka wąskotorowa. MPWiK korzystało z portu do lat 70. XX w., obecnie wykorzystuje się go do wydobycia kruszywa z dna rzeki.

Most Oławski powstał w latach 1882-83 wg projektu Alexandra Kaumanna. Posiada zdobioną płaskorzeźbami elewację oraz ceglane sklepienia i podpory, pokryte ciosami kamiennymi. Balustrada nawiązuje do architektury barokowej i posiada zdobione latarnie. Do 1945 r. przez most kursowały tramwaje.

Idziemy ul. Walońską, jej nazwa nawiązuje do tkaczy walońskich, którzy osiedlili się w okolicy w średniowieczu. Przekraczamy ruchliwy pl. Wróblewskiego i ul. R. Traugutta, którą biegnie historyczny trakt z Oławy, docieramy do kościoła św. Maurycego.

Kościół św. Maurycego powstał w XII w. dla tkaczy walońskich, w 1268 r. wzmiankowano murowaną świątynię. Gotycki kościół z kaplicą chrzcielną z XV w. został przebudowany w 1695 r. na barokowy, wieża z 1723 r. jest projektu J. Peintnera. Uszkodzona podczas oblężenia Wrocławia w 1757 r. świątynia została przebudowana w stylu neobarokowym w latach 1897-99. Wyburzono wtedy prezbiterium, zbudowano transept, zakrystię i nowe prezbiterium. W 1945 r. proboszczem był tu ksiądz Paul Peikert, autor Kroniki dni oblężenia Wrocławia 22.I – 6.V.1945. W czasie działań wojennych kościół został zniszczony w 60 %, odbudowano go w latach 1947-67. We wnęce fasady znajduje się figura św. Maurycego, na szczytach transeptu – figury śś. Jana Chrzciciela i Mikołaja. Neobarokowa krata pochodzi z 1900 r. Kościół nakryty jest sklepieniem kolebkowym i kopulastym z lunetami. Wewnątrz znajdują się: barokowy ołtarz główny, trzy boczne i ambona z 1730 r. oraz dwie późnogotyckie rzeźby. Na południowej ścianie stoi pomnik Fryderyka Psarskiego, uczestnika powstania kościuszkowskiego. Obok kościoła znajduje się barokowa figura MB z Dzieciątkiem z 1727 r. i św. Jan Nepomucen z 1729 r. Klasycystyczna plebania pochodzi z ok. 1820 r.

Za kościołem skręcamy w prawo w ul. Dobrzyńską, w okazałym budynku po lewej mieści się specjalistyczna przychodnia i Wydział Geodezji Urzędu Marszałkowskiego.

Budynek przy ul. Dobrzyńskiej powstał w 1913 r. wg projektu A. Wedemanna jako siedziba kasy chorych. W 1931 r. powstała górna kondygnacja wg projektu E. Kleemanna.

Przechodzimy przejściem podziemnym pod zbudowanymi w latach 80. XX w. estakadami na pl. Społecznym i docieramy do Parku J. Słowackiego, gdzie kończy się zasadniczy odcinek trasy. Dalsza jej część prowadzi przez wrocławską starówkę i stanowi materiał na osobny spacer, także przedstawimy tylko jej orientacyjny przebieg.

Mijamy budynek dawnej Rejencji, czyli Zarządu Prowincji Śląskiej z lat 1883-86, obecnie siedziba Muzeum Narodowego i przekraczamy Mostem Pokoju Odrę. Wkraczamy na teren dawnej wyspy katedralnej – Ostrów Tumski. Skręcamy w biegnący wzdłuż rzeki deptak, prowadzący do ul. św. Józefa z klasztorem elżbietanek. Docieramy do pl. Katedralnego, gdzie znajduje się Metropolitalne Wyższe Seminarium Duchowne z 1895 r., na skwerze przed nim ustawiono w 200 r. Kolumnę Chrystusa Króla Wszechświata. Przed nami potężna sylwetka gotyckiej katedry św. Jana Chrzciciela z XIII-XV w., do której w XVII-XVIII w. dobudowano barokowe kaplice. Naprzeciwko znajduje się skwer z barokową rzeźbą Herkulesa i pałac biskupi z 1791 r., obecnie Papieski Wydział Teologiczny. Przed katedrą stoi figura MB z Dzieciątkiem z 1854 r. Dalej idziemy ul. Katedralną, prowadzącą wzdłuż domów kanoników, mijamy Kurię Metropolitalną i dawną prepozytówkę z 1794 r., obecnie pałac arcybiskupi. Docieramy na pl. Kościelny z okazałą figurą św. Jana Nepomucena z 1732 r. Za nią stoi podwójny gotycki kościół Św. Krzyża i św. Bartłomieja z lat 1288-1350, a obok dawny sierociniec szlachecki Orphanotropheum z lat 1702-15. Na końcu ul. Katedralnej stoi gotycki kościółek śś. Piotra i Pawła, wzniesiony przed 1454 r.

Opuszczamy Ostrów Tumski, przekraczając Odrę Północną, zbudowanym w latach 1888-89 Mostem Tumskim, flankowanym figurami św. Jadwigi i Jana Chrzciciela z 1893 r. Ul. Najświętszej Marii Panny wkraczamy na Wyspę Piasek, obok gotyckiego kościoła NMP z lat 1334-1425, naprzeciwko którego stoi odsłonięty w 2005 r. pomnik kardynała Bolesława Kominka.

Skręcamy w ul. Św. Jadwigi i mijamy dawny kościół św. Anny z lat 1375-85, obecnie klasztor salezjanek, Biblijne Seminarium Teologiczne, oraz barokowy kościół św. Anny z lat 1687-90, obecnie funkcjonujący jako Cerkiew prawosławna śś. Cyryla i Metodego.

Naprzeciwko stoi barokowy klasztor augustianów z lat 1709-15, obecnie we władaniu Uniwersytetu Wrocławskiego. Przekraczamy Mostem Piaskowym Odrę Południową i wkraczamy na teren Starego Miasta. Idziemy ul. Piaskową obok neoromańskiej Hali Targowej z lat 1906-08. Naprzeciwko znajduje się barokowy klasztor norbertanów z lat 1682-95, obecnie Wydział Filologiczny Uniwersytetu. Skręcamy w pl. Biskupa Nankiera i mijamy gotycki kościół śś. Wincentego i Jakuba z XIV-XV w. z barokową kaplicą Hochbergów z lat 1723-28, obecnie służący jako katedra greckokatolicka św. Wincentego. Naprzeciwko stoi Domek Romański z pocz. XIII w. Dalej mijamy barokowy kościół św. Klary z lat 1693-99 z klasztorem klarysek (obecnie Liceum Urszulanek) i gotycki kościół św. Macieja z XIII-XV w. z figurą św. Jana Nepomucena z 1723 r. Skręcamy w ul. Szewską, która prowadzi obok Kurii książąt legnicko-brzeskich (obecnie Instytut Historyczny UWr) i sąsiedniego Instytutu Kulturoznawstwa. Docieramy do skweru przy gotyckiej katedrze św. Marii Magdaleny z lat 1355-1488, obecnie użytkowanej przez kościół polskokatolicki. W murach świątyni znajduje się romański portal z opactwa na Ołbinie z XII-XIII w. Skręcamy w ul. Kurzy Targ, prowadzącą obok secesyjnego domu handlowego braci Barasch z lat 1903-04 (obecnie DH Feniks). Docieramy na wrocławski Rynek z gotyckim ratuszem z końca XIII – XVI w. z charakterystycznym szczytem i renesansową wieżą. Do budynku przylega neogotycki Nowy Ratusz z lat 1860-63. Rynek otaczają częściowo zrekonstruowane po 1945 r. barokowe kamienice z XVII-XVIII w., wśród których znajdują się domy handlowe z pocz. XX w. i modernistyczny bank z lat 1930-32.

Opuszczamy Rynek ul. św. Mikołaja, przy której stoi gotycka bazylika św. Elżbiety z XIV-XV w. z domami altarystów kościelnych (Kamieniczki Jaś i Małgosia). Wśród wielu zabytkowych kamienic przy ulicy należy wyróżnić secesyjny dom handlowy Victoria z lat 1898-1900 (obecnie siedziba Wrocławskich Zakładów Zielarskich Herbapol).

Przecinamy na światłach ruchliwą ul. Kazimierza Wielkiego/Nowy Świat, część zbudowanej w latach 70. XX w. Trasy W-Z. Mijamy gotycki kościół św. Barbary z XV w.,

obecnie cerkiew prawosławną Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy i docieramy na pl. Jana Pawła II, który powstał na miejscu Bramy Mikołajskiej, zburzonej w 1820 r. Stoi tu neobarokowa Fontanna Alegorii Walki i Zwycięstwa z 1905 r. Po drugiej stronie placu znajduje się budynek Śląskiego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia z 2. poł. XIX w., obecnie mieści się tu Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego. Przechodzimy przejściem podziemnym pod placem, widać w nim relikty dawnej Bramy Mikołajskiej.

Opuszczamy Stare Miasto, wkraczając na osiedle Szczepin, zwane też Przedmieściem Mikołajskim. Jego zabudowa została niemal całkowicie zniszczona w 1945 r., po wojnie zbudowano tu osiedle bloków. Idziemy szeroką arterią ul. Legnickiej, na pl. Solidarności wznosi się budynek biurowy, dawna wytwórnia wyrobów tytoniowych Halpausa z 1908 r., przebudowany w 1935 r. na biuro podatkowe Wrocław-Północ, od 1998 r. własność NSZZ Solidarność. Przechodzimy pod kładką dla pieszych i docieramy do pl. Strzegomskiego, na którym stał neorenesansowy ewangelicki kościół Pawła z lat 1911-13, zniszczony w 1945 r. Obok w 1942 r. postawiono schron przeciwlotniczy dla ludności cywilnej projektu Richarda Konwiarza, od 2011 r. siedziba Muzeum Współczesnego. Za budynkiem w 2010 r. ustawiono instalację Pociąg do Nieba w formie ustawionego pionowo parowozu z fragmentem torów, który ma nawiązywać do dawniej przemysłowego charakteru dzielnicy z dawnymi zakładami kolejowymi Pafawag. Mijamy neorenesansową Willę Guttentag z 1889 r. i docieramy do wiaduktu kolejowego koło stacji Wrocław Mikołajów, gdzie kończy się nasza trasa. Można tu podejść 200 m w lewo ul. Stacyjną do budynku dworca.

Stacja powstała w 1913 r., pierwotnie nazwana została Nikolaitor od Bramy Mikołajskiej, która znajdowała się w miejscu obecnego pl. Jana Pawła II. Przez stację przebiega zbudowana w 1856 r. przez Kolej Górnośląską linia Wrocław – Poznań. Pierwotnie miała nieco inny przebieg w kierunku Wrocławia Głównego, biegła łącznicą w kierunku Dworca Marchijskiego (ul. Robotnicza), a dalej zbudowaną w 1847 r. tzw. Verbindungsbahn (kolej łącznikowa) nad stacją Dworca Świebodzkiego i wzdłuż ul. Kolejowej. Obecny przebieg linii powstał w 1871 r., kiedy odsunięto ją na zachód. Ok. 1898 r. zbudowano drugi tor, linię zelektryfikowano w latach 1969-70.

Odgałęzia się od niej zbudowana w 1868 r. przez Kolej Prawego Brzegu Odry linia Wrocław – Oleśnica – Kluczbork – Fosowskie. Pierwotnie pod stacją Wrocław Mikołajów biegła zbudowana w 1870 r. łącznica od obecnego posterunku odgałęźnego Wrocław Popowice WP1 przy wiadukcie nad ul. Legnicką do Dworca Miejskiego Kolei Prawego Brzegu Odry. Działał on do 1884 r. przy ul. Braniborskiej, później jego funkcje przejął Dworzec Marchijski. Łącznica posiadała także połączenie z linią poznańską. W związku z budową obwodnicy towarowej zlikwidowano ją w 1896 r., powstała wtedy obecna łącznica w kierunku Wrocławia Nadodrza (do podg Wrocław Popowice WP3). Łącznicę w kierunku Dworca Marchijskiego odcięto w 1909 r., kiedy zamieniono go na dworzec towarowy. Pozostały odcinek funkcjonował jako bocznica do ok. 1938 r., a fragment od ul. Robotniczej do Śrubowej do ok. 1990 r. Linia do Oleśnicy przed 1886 r. uzyskała drugi tor, odcinek do Kluczborka został w 1972 r. zelektryfikowany.

Na stacji zaczyna się także zbudowana w latach 1891-96 przez Pruskie Koleje Państwowe towarowa obwodnica Wrocławia, prowadząca do Wrocławia Brochowa. Technicznie Wrocław Mikołajów jest przystankiem osobowym i posterunkiem odgałęźnym, bowiem ruch sterowany jest z pobliskiej stacji Wrocław Popowice jako WP2. Znajdująca się na południowej głowicy nastawnia z 1914 r. została rozebrana w 2005 r. Stację wyremontowano podczas modernizacji linii Wrocław – Poznań w latach 2012-15, obecnie posiada dwa perony i cztery tory. Modernistyczny budynek dworca z elementami neobarokowymi pochodzi z lat 1913-14, został rozbudowany w 1925 r. i wyremontowany w 2010-11 r.

Wrocław i okolice: