Trasa 39 (25,5 km, 7,10 h, suma podejść 455 m) :
Kłodzko Miasto – Boguszyn – Jaszkowa Dolna – Krosnowice 

Kłodzko Miasto – 4,6 km – Boguszyn – 2,0 km – Przełęcz Bardzka – 3,8 km – Wojciechowice – 2,0 km – Kukułka – 5,7 km – Jaszkowa Dolna – 3,4 km – Marcinów – 1,6 km – Żelazno – 2,2 km – Krosnowice 

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje Kłodzko Miasto i Krosnowice Kłodzkie na linii Wrocław – Kłodzko – Międzylesie/Lichkov (D9).

Charakterystyka – Długa trasa biegnąca skrajem Grzbietu Wschodniego Gór Bardzkich i przez Kotlinę Kłodzką, w Kłodzku zielona ścieżka łącznikowa, dalej czerwona ścieżka spacerowa wokół gminy Kłodzko.

Nawierzchnia – głównie drogi asfaltowe z dłuższymi odcinkami dróg bitych, gruntowych i ścieżek.

Atrakcje:

  • Kłodzko – stacja Kłodzko Miasto, dawny browar, Brama św. Teresy, neogotycki szpital
  • Boguszyn – barokowa kaplica, widoki z bocznego grzbietu Gór Bardzkich
  • barokowa figura MB na Przełęczy Bardzkiej
  • widoki z Wysokiej Drogi
  • Mariańska Górka z barokową kaplicą i drogą krzyżową
  • Kukułka – dawne schronisko z widokami
  • widoki z okolic Jaszkówki
  • Jaszkowa Dolna – neogotycki kościół i barokowa kaplica cmentarna
  • Marcinów – dwór sędziowski
  • Żelazno – barokowo-neobarokowy pałac
  • Krosnowice – zabytkowa tkalnia i dawna stacja

Trasa zaczyna się na stacji Kłodzko Miasto (289 m).

Stacja Kłodzko Miasto położona jest na linii Wrocław – Międzylesie – Lichkov, uruchomionej na odcinku Kłodzko Główne – Międzylesie w 1875 r. przez Kolej Górnośląską i stanowiącą część połączenia Wrocław – Praga. W latach 1905-07 zbudowano drugi tor na odcinku Kamieniec Ząbkowicki – Krosnowice. W 1994 r. linię zelektryfikowano na odcinku Kłodzko – Międzylesie. Pierwotnie jedyną stacją w mieście było Kłodzko Główne, jednak ze względu na jego oddalenie od centrum władze miejskie zabiegały o powstanie drugiego przystanku. Powstał on pod nazwą Kłodzko Miasto w 1896 r., zbudowano też wtedy dworzec u podnóża nasypu linii kolejowej. W latach 30. XX w. planowano rozbudować przystanek na stację z dużym dworcem, zdołano nawet wznieść dwa dodatkowe perony z wiatami. Zaawansowane prace przerwał wybuch II wojny światowej. Do tej koncepcji powrócono w 1974 r., jednak zdołano wykonać tylko nowy wiadukt przy okazji poszerzania ul. Kościuszki i betonowe przyczółki pod planowany kolejny wiadukt z rozbudowanymi torami. Przy okazji poszerzania drogi rozebrano niestety zabytkowy dworzec. Na wyspowym peronie powstało kilka pawilonów z poczekalnią i kasą biletową. Wieloletnie plany znalazły uwieńczenie w latach 2018-21, kiedy to dokonano przebudowy przystanku na stację. Obecnie posiada ona dwa perony i cztery tory (w tym trzy przelotowe), dzięki czemu możliwe jest tu rozpoczynanie i kończenie biegu pociągów. Ruchem zarządza wzniesiona wtedy nastawnia KM. Z wyniesionych na nasypie peronów rozciąga się widok na kłodzką starówkę. Do stacji przylega dworzec autobusowy, urządzony w budynku dawnego przytułku z ok. 1880 r., w którym znajdowało się przed 1945 r. muzeum przyrodnicze.

Z peronu schodzimy pod zbudowany w 1974 r. wiadukt, gdzie zaczyna się łącznikowa zielona ścieżka spacerowa, prowadząca do czerwonej ścieżki wokół gminy Kłodzko. Skręcamy w ul. Połabską i Moniuszki, mijamy stację benzynową, kamienicę nr 3 z 1906 r. i nr 1-2, w której w latach 1945-50 mieściła się siedziba Komitetu Żydowskiego. Docieramy do skrzyżowania z ul. Śląską.

Na jej rogu znajduje się budynek z 1865 r., w którym znajdował się browar, fabryka marmolady, soków i likieru Róża Kłodzka, a po 1945 r. Zakład Produkcji Spożywczej Las. W 1969 r. miał tu miejsce tragiczny wypadek, w którym zginęło 5 osób.

Przechodzimy pod wiaduktem kolejowym i skręcamy w ul. Chełmońskiego, biegnącą między nasypem kolejowym i Nysą Kłodzką. Mijamy dawny zajazd Römiches Bad (Rzymski Zdrój) i dawny browar braci Stephan z lat 1881-89, przebudowany w latach 1922-34. Przekraczamy potok Jodłownik i schodkami docieramy do ul. Dworcowej, prowadzącej na stację Kłodzko Główne. Obok znajduje się XIX-wieczny Most 15-stolecia nad Nysą Kłodzką. Kończy się tutaj łącznikowa ścieżka zielona, docieramy do głównej trasy czerwonej ścieżki spacerowej wokół gminy Kłodzko. Przechodzimy wiaduktem nad torami, zaczynała się tu zbudowana w 1922 r. bocznica do gazowni miejskiej, po której śladem są tory na pobliskim placu składowym. Koło krzyża z 1997 r. skręcamy w ul. Podgrodzie, którą biegła trasa wylotowa w kierunku Wrocławia.

Jesteśmy u stóp Owczej Góry (345 m), na której w latach 1745-50 powstał fort pomocniczy Twierdzy Kłodzkiej, opadający tu pochylnią do dawnej bramy celnej. Szaniec łącznikowy biegł dalej w kierunku zwodzonego mostu nad Nysą Kłodzką. Umożliwiał on blokadę doliny w miejscu zwężenia między widoczną na drugim brzegu Forteczną Górą z główną twierdzą i Owczą Górą. Umocnienia rozebrano podczas budowy linii kolejowej w 1874 r. Dalej znajduje się zachowana częściowo Brama św. Teresy z lat 1760-63, przebudowana w 1885 r. Idziemy skarpą nad linią kolejową i doliną Nysy Kłodzkiej, obserwując panoramę twierdzy na drugim brzegu. Mijamy kolejny szaniec łącznikowy i południową głowicę stacji Kłodzko Główne, docierając do zabudowań osiedla Goszyce, zwanego również Jurandowem. Mijamy XVIII-wieczny krzyż i skręcamy w ul. Zamiejską.

100 m w lewo ul. Zamkową znajdował się barokowy pałac z 1711 r., spalony w 1968 r.

Mijamy zabytkowy krzyż i kapliczkę oraz Szkołę Podstawową nr 2 im. Jana Pawła II z lat 1964-66.

Na skrzyżowaniu z ul. Szpitalną można podejść 280 m w lewo do kompleksu budynków Szpitala Powiatowego. Neogotycki kompleks szpitalny powstawał stopniowo w latach 1867-1910. Centralną część (pawilony A-E) zbudowano w latach 1867-69, położone w kierunku ul. Zamiejskiej pawilony F i G w latach 1884-86. Całość uzupełnia kościół Niepokalanego

Poczęcia NMP z 1874 r. Na pobliskim cmentarzu znajduje się pomnik poległych w wojnie prusko-austriackiej 1866 r., postawiony rok później. Szpital prowadziły franciszkanki szpitalne, w 1949 r. został upaństwowiony, od 1964 r. siostry zajmują budynek naprzeciwko szpitala, wcześniej zamieszkany przez lekarzy.

Idziemy dalej ul. Zamiejską, opuszczając główną szosę. Za drewnianym krzyżem z ok. 1850 r. przechodzimy pod wiaduktem obwodnicy Kłodzka w ciągu drogi nr 8 Wrocław – Praga w dolinie Dębinki. Wkraczamy na teren Boguszyna, wsi o rozrzuconej zabudowie, powstałej z połączenia kilku dawnych przysiółków, jesteśmy w jednym z nich o nazwie Skiba. Koło figury św. Jana Nepomucena z pocz. XIX w. docieramy z powrotem do głównej szosy, prowadzącej do Ławicy (300 m). Skręcamy w boczną ulicę, którą rozpoczynamy podejście skrajem Grzbietu Wschodniego Gór Bardzkich przez dawny przysiółek Wysoczyna. Po chwili docieramy na wzgórze z barokową kaplicą.

Barokowa kaplica Św. Krzyża powstała w 1732 r. na wzgórzu zwanym Kalvarienberg. Zbudowano ją na miejscu grodu z XIII-XV w., który strzegł traktu handlowego, biegnącego przez Przełęcz Bardzką. Pod kaplicą znajduje się nagrobek Caroline von Frobel z 1820 r. i miejsce odpoczynku. Ze wzgórza roztacza się widok na Góry Bystrzyckie i Stołowe oraz Grzbiet Zachodni Gór Bardzkich.

Pniemy się dalej widokowym podejściem aż osiągniemy wypłaszczenie z dawnym przysiółkiem Siódmak. Ulicą przez pola mijamy Dębową Górę (425 m) i docieramy do najwyżej położonej części Boguszyna – dawnego przysiółka Łochów ze stacją benzynową i hotelem przy drodze nr 8. W średniowieczu znajdował się tu gród Burgstadel. Koło kaplicy św. Moniki docieramy ponownie do ruchliwej drogi Wrocław – Praga i podchodzimy pod Przełęcz Bardzką, tuż przed nią skręcając w drogę bitą.

Przełęcz Bardzka (442 m) to wypłaszczenie w bocznym grzbiecie Gór Bardzkich, między Iglicą (445 m) i Mysią Górą (611 m). Położona jest na historycznej granicy Ziemi Kłodzkiej i Śląska, w 1849 r. zbudowano obecną szosę, łączącą Kłodzko z Bardem i Wrocławiem. Można podejść 140 m szosą na samą przełęcz do figury MB z lat 1745-50 postawioną przez kłodzkiego rajcę Ignatza Ilgnera w podzięce za wycofanie się wojsk pruskich w 1741 r. Z okolic przełęczy roztacza się widok na Góry Bystrzyckie, Orlickie i Stołowe.

Idziemy chwilę bitą Graniczną Drogą, prowadzącą na Przełęcz Łaszczowa, jej nazwa pochodzi od położenia na granicy Ziemi Kłodzkiej i Śląska.

Skręcamy w drogę gruntową, którą przecinamy zagajnik w dolinie Dębinki i podchodzimy na polane, gdzie spotykamy bitą Wysoką Drogę (465 m).

Wysoka Droga to dawny trakt łączący Kłodzko przez Przełęcz Łaszczowa z Kamieńcem Ząbkowickim i Wrocławiem. Po zbudowaniu drogi przez Przełęcz Bardzką w 1849 r. jego znaczenie spadło, obecnie prowadzą tędy jedynie drogi nieutwardzone.

Rozpoczynamy powolne zejście wydłużonym grzbietem, odchodzącym od Kłapacza (573 m). Przecinamy las i wychodzimy na łąki z rozległym widokiem na Grzbiet Wschodni Gór Bardzkich, Góry Bystrzyckie, Orlickie, Stołowe i Sowie, Garb Golińca oraz Grzbiet Zachodni Gór Bardzkich. W dolinie Jodłownika widać Wojciechowice z kościołem. Mijamy zabytkową kapliczkę i docieramy do szutrówki z nową zabudową Wojciechowic, przy której stoi kolejna kapliczka. Schodzimy do doliny Jodłownika i szosy z Kłodzka (327 m).

Można tu podejść 270 m prosto niebieską ścieżką spacerową obok ruin dworku na Mariańską Górkę (365 m). Na szczycie znajduje się kaplica MB Pocieszenia, wg podania zbudowana dla figurki MB, która powstała z oryginalnie ukształtowanego pnia, wyłowionego podczas powodzi z Jodłownika. Wg innej wersji w 1715 r. Heinrich Deckert postawił tu kaplicę na terenie kłodzkich jezuitów. W 1773 r. kaplicę rozbudowano, ale uległa zniszczeniu w czasie wojen napoleońskich w 1807 r. Jej obecna postać jest wynikiem odbudowy w 1810 r., przed kaplicą stoi figura maryjna z 1875 r., ufundowana przez F. Langera. W latach 1846-64 i 1890-92 koło kaplicy mieszkał pustelnik Johannes Treuter, miejscowy chłop, który wstąpił do zakonu franciszkanów i zajął się produkcją słynnego ziołowego medykamentu Balsamu Jerozolimskiego, o który dosłownie biły się kłodzkie apteki, włącznie ze sprawami sądowymi. Także później mieszkało tu kilku eremitów, budynek pustelni stoi do dzisiaj. Na szczyt od drugiej strony prowadzi droga krzyżowa z 1844 r. Można przejść nią do szlaku żółtego i skrócić trasę, wracając do stacji Kłodzko Miasto (2,5 km).

Idziemy w górę doliny, mijając miejsce dawnego browaru Lindnera z 1873 r. oraz zabytkowe Ukrzyżowanie i ceglaną kapliczkę. Docieramy do willi Lindera z 1920 r. z secesyjnymi zdobieniami i skręcamy w boczną ulicę, prowadzącą do zagrody z dawnym PGR-em. Podchodzimy ścieżką przez łąki z widokiem na Grzbiety Wschodni i Zachodni Gór Bardzkich oraz Góry Sowie i Stołowe. Docieramy do równoległej szosy z Wojciechowic, którą osiągamy dawne schronisko Kukułka (443 m).

Schronisko Schneiderbaude zbudowano ok. 1938 r., nieco poniżej miejsca, gdzie stała poprzednia budowla z 1898 r.  Autorem projektu schroniska był Gerhard Ferche. Po 1945 r. funkcjonował tu zajazd Kukułka, obecnie obiekt wrócił do historycznej nazwy – Dom Krawca. Spod schroniska rozpościera się szeroka panorama Masywu Śnieżnika, Krowiarek, Gór Bystrzyckich, Orlickich, Stołowych, Sowich i Bardzkich, w dole widać Kotlinę Kłodzką z Kłodzkiem.

Schodzimy lekko szosą, biegnącą u stóp Obszernej (573 m) z widokiem na Masyw Śnieżnika, Krowiarki i Góry Stołowe. Mijamy zabudowania dawnego przysiółka Jóźwików oraz położonej niżej Jaszkówki oraz kapliczkę z mozaiką. Docieramy do ruchliwej drogi nr 46 Kłodzko – Nysa – Opole, którą przecinamy grzbiecik nad Kamieńskiem (425 m) i skręcamy w boczną szosę, biegnącą do Jaszkowej Dolnej. Schodzimy stopniowo obniżającą się szosą z widokiem na Wzgórza Rogówki, Krowiarki oraz Góry Bystrzyckie, za nami poszerza się panorama Grzbietu Wschodniego Gór Bardzkich. Wkraczamy na teren Kotliny Kłodzkiej, mijamy przekaźnik i przecinamy Potok z Podzamka, po czym docieramy do szosy z Droszkowa w Jaszkowej Dolnej. Idziemy w dół doliny Jaszkówki, mijając krzyż z 1881 r. i szkołę podstawową (310 m). Skręcamy w boczną ulicę, przekraczając potok, mijamy dawną szkołę z lat 1880-90, przebudowaną w latach 1903-05 i docieramy do kościoła.

Neogotycki kościół św. Jana Chrzciciela zbudowano w latach 1903-05 wg projektu Ludwiga Schneidera. Architektura świątyni nawiązuje do wczesnego gotyku i romanizmu. Budowla posiada trzy nawy i poprzeczny transept, elewacja jest dekorowana cegłą i ozdobiona rzeźbami. We wnętrzu znajduje się neogotyckie wyposażenie z lat budowy oraz dekoracyjna polichromia z motywami roślinnymi. Przed kościołem stoi kapliczka z 1920 r., prawdopodobnie element dawnego pomnika poległych w I wojnie światowej. Obok znajduje się krzyż z 1892 r. i barokowa plebania, przebudowana w XIX/XX w., a po drugiej stronie świątyni – pomnik Jana Pawła II z 2006 r.

Na sąsiednim cmentarzu znajduje się pozostałość poprzedniego, gotyckiego kościoła, wzmiankowanego w 1358 r. W 1659 r. został on przebudowany na barokowy. Po uszkodzeniu przez spowodowany piorunem pożar w 1893 r. świątynię rozebrano siedem lat później, pozostawiając prezbiterium jako kaplicę cmentarną. Zachował się barokowy portal z 1659 r. Na murze znajduje się tablica z pomnikiem poległych w latach 1813-85 oraz kilka epitafiów. Na cmentarzu zachowały się stare nagrobki, prowadzi do niego gotycki budynek bramny, pod którym stoi krzyż z pocz. XIX w.

Pod bramą cmentarza skręcamy w ulicę, a następnie ścieżkę, prowadzącą przez pola. Widać stąd Wzgórza Rogówki oraz Góry Złote i Grzbiet Wschodni Gór Bardzkich, na którego tle ładnie się prezentuje kościół w Jaszkowej Dolnej. Docieramy do drogi gruntowej, którą podchodzimy lekko na grzbiecik odchodzący od Wzgórz Rogówki, po czym drogą bitą schodzimy do doliny Marcinówki i szosy w Marcinowie (335 m). Widać stąd pobliski folwark Oberhof (Górny Dwór) z XIX w. Mijamy kapliczkę z XVIII-XIX w., naprzeciwko której stoi XIX-wieczny dwór sędziowski i opuszczamy wieś. Skręcamy w drogę szutrową, która prowadzi nas do dawnego PGR-u. Przecinamy drogę nr 33 Kłodzko – Międzylesie – Brno koło tartaku, osiągamy skraj Żelazna i idziemy szosą w kierunku Krosnowic.

Warto tu podejść 250 m ulicą obok zabytkowej kapliczki w lewo do bramy pałacu w Żelaźnie. Stał tutaj dwór spalony w czasie wojny trzydziestoletniej. Obecny barokowy pałac powstał w latach 1797–98 jako rezydencja Franza Arbogasta Hoffmanna. Później przeszedł w ręce właściciela tkalni bawełny w sąsiednich Krosnowicach – Hermanna Lindheima, który ok. 1840 r. przeprowadził przez park kanał o dł. 1,6 km, doprowadzający wodę z Białej Lądeckiej na potrzeby napędzania zakładu. Kolejny właściciel – Hugo von Löbbecke, dokonał w latach 1869–71 neobarokowej przebudowy pałacu wg projektu Karla Schmidta. Kolejne skrzydło z oranżerią zbudował w latach 1883 i 1905 Siegfried von Löbbecke. W pałacu od 1952 r. funkcjonował dom wczasowy huty Bobrek, w 1994 r. przeszedł w ręce Centrali Zaopatrzenia Hutnictwa. W 2012 r. pałac zakupiła firma Tanzanit, uruchamiając w nim hotel. Obecnie (2021) budynek jest na sprzedaż.

Schodzimy skarpą do doliny Białej Lądeckiej, przecinamy kanał doprowadzający wody rzeki do dawnej fabryki włókienniczej w Krosnowicach i mijamy jeden z budynków kompleksu pałacowego.

Na skrzyżowaniu można podejść 180 m prosto koło folwarku z XVIII-XIX w. z gołębnikiem do oficyny i domu ogrodnika.

Wkraczamy w granice Osiedla Fabrycznego w Krosnowicach (ul. Fabryczna) i mijamy dwie dawne gospody – zur Brauerei (Pod Browarem) po prawej, w której mieściło się po 1945 r. kino i zur Fabrik (Pod Fabryką) po lewej, później siedziba Baru Jaś. Docieramy do głównego skrzyżowania, przy którym stoi dawna fabryka włókiennicza.

Tkalnię i przędzalnię bawełny zbudował w 1835 r. znany przemysłowiec z Wrocławia pochodzenia żydowskiego Hermann Dietrich Lindheim, który posiadał także przędzalnię w Ołdrzychowicach Kłodzkich. Ok. 1840 r. do zakładu doprowadzono kanał z Białej Lądeckiej, służący do uruchomienia kół napędowych elektrowni wodnej. Później przeszedł on w ręce szlacheckiej rodziny von Löbbecke i żydowskich Kauffmannów. W 1875 r. pozostawiono tu tylko tkalnię. W latach 1906-10 przy fabryce wzniesiono cieplną siłownię parową, funkcjonującą do 1976 r., która do dzisiaj zachowała unikatowe dwie oryginalne turbiny i agregaty prądotwórcze. Jednocześnie w latach 1904-1918 w nadal działającej elektrowni wodnej wprowadzono turbiny Francisa i zelektryfikowano zakład. W czasie II wojny światowej produkowano tu sprzęt radiowy, przy którym pracowali więźniowie i jeńcy. W 1945 r. dzięki fachowcom z łódzkich fabryk włókienniczych uruchomiono ponownie tkalnię (do 1954 r. również przędzalnię), od 1964 r. wchodzące w skład Zakładów Przemysłu Bawełnianego Piast z Głuszycy. W 1946 r. odsłonięto tablicę pamiątkową w pierwszą rocznicę uruchomienia. W 1975 r. zlikwidowano tkalnię, przekształcając firmę w filię Zakładów Przemysłu Odzieżowego Bobo, produkujących ubrania dziecięce. Wtedy też powstała mozaika na elewacji fabryki, przedstawiająca chłopca i dziewczynkę. W 1981 r. obie elektrownie wpisano do rejestru zabytków. Od 1991 r. na terenie zakładów działają mniejsze firmy. Za skrzyżowaniem ul. Fabrycznej z Osiedlową stoi dawna willa zarządcy fabryki.

Skręcamy w ul. Osiedlową, mijając kilka domów osiedla fabrycznego z okresu międzywojennego. Opuszczamy Osiedle Fabryczne i przekraczamy Białą Lądecką. Docieramy do szosy z Żelazna i idziemy u stóp wzgórza kościelnego. Przekraczamy tory linii do Stronia Śląskiego i docieramy na stację Krosnowice Kłodzkie (302 m), gdzie kończy się nasza trasa.

Przystanek Krosnowice Kłodzkie położony jest na linii Wrocław – Międzylesie – Lichkov, uruchomionej na odcinku Kłodzko Główne – Międzylesie w 1875 r. przez Kolej Górnośląską i stanowiącą część połączenia Wrocław – Praga. Pierwotna stacja z 1875 r. znajdowała się w górnej części wsi, stąd jej późniejsza nazwa Krosnowice Górne. W obecnym miejscu, u stóp wzgórza kościelnego, ulokowano ją w 1897 r., kiedy powstało odgałęzienie do Stronia Śląskiego. Najpierw powstał przystanek, w 1901 r. zbudowano boczne tory, głównie dla potrzeb miejscowej fabryki tekstylnej, podnosząc rangę całości do stacji. W widłach dwóch linii postawiono prowizoryczny dworzec, na miejscu którego w 1911 r. powstał murowany budynek. Starą stację przemianowano na Krosnowice Górne, a nową na Krosnowice Dolne. Od 1923 r. Krosnowice Górne pełniły rolę stacji towarowej, w związku z czym nowa otrzymała miano Krosnowice Kłodzkie. W latach 1905-07 zbudowano drugi tor na odcinku Kamieniec Ząbkowicki – Krosnowice Górne. Krosnowice Kłodzkie posiadały dwie grupy peronów – dwa górne na linii Kłodzko – Międzylesie i dwa dolne na linii do Stronia Śląskiego. Dolna część stacji posiadała cztery tory, umożliwiające rozpoczynanie i kończenie biegu pociągów oraz rampę ładunkową z magazynem towarowym z blachy falistej. Ruchem zarządzał z budynku dworca dyżurny. W okresie powojennym stacja otrzymywała nagrody dla najbardziej zadbanej, np. w 1984 r. pierwsze miejsce w konkursie Pasażerskie lato za estetykę i porządek. Podczas elektryfikacji linii na odcinku Kłodzko – Międzylesie w 1994 r. stację zlikwidowano, przenosząc odgałęzienie linii do Stronia Śląskiego na posterunek odgałęźny Kłodzko Nowe. Jednocześnie rozebrano drugi tor do Krosnowic Górnych. Opuszczony dworzec uległ dewastacji i pożarowi, ostatecznie rozebrano go w 2012 r. Obok zachował się kolejowy dom mieszkalny. W 2004 r. zlikwidowano połączenia pasażerskie na linii do Stronia Śląskiego, obecnie prowadzony jest ruch towarowy do kamieniołomów w Ołdrzychowicach Kłodzkich. W tym samym okresie rozebrano boczne tory. Przystanek Krosnowice Kłodzkie posiada obecnie jeden czynny peron na linii do Międzylesia z dwoma wiatami.

GÓRY SOWIE: