Trasa 41 (11,7 km, 3,15 h, suma podejść 150 m) :
Stary Wielisław – Piszkowice – Bierkowice

Stary Wielisław – 3,4 km – Szalejów Dolny – 2,7 km – Roszyce – 2,5 km – Ruszowice – 1,8 km – Piszkowice – 1,4 km – Bierkowice

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje: Stary Wielisław na linii Kłodzko – Kudowa-Zdrój (D15) i Bierkowice na linii Kłodzko – Wałbrzych (D15).

Charakterystyka – Krótka trasa biegnąca przez Kotlinę Kłodzką, czerwona ścieżka spacerowa wokół gminy Kłodzko.

Nawierzchnia – głównie drogi asfaltowe z dłuższym odcinkiem drogi gruntowej.

Atrakcje:

  • widok znad Starego Wielisławia
  • Szalejów Dolny – gotycko-barokowy kościół, neogotycki pałac, barokowe kaplice
  • widoki z okolic Roszyc
  • Roszyce – Nepomucen
  • Ruszowice – kapliczki i krzyże przydrożne
  • Piszkowice – klasycystyczny kościół, barokowy pałac, folwark
  • Bierkowice – klasycystyczny dwór, zabytkowa stacja

Trasa zaczyna się na przystanku Stary Wielisław (335 m).

Przystanek Stary Wielisław powstał w 1890 r. na zbudowanej przez Pruskie Koleje Państwowe linii Kłodzko – Szczytna, przedłużonej w latach 1902-05 do Kudowy-Zdroju. W latach 1998-2000 linia była zamknięta na odcinku Polanica-Zdrój – Kudowa-Zdrój w związku ze szkodami powodziowymi, całą trasę ponownie zamknięto w 2010 r. Po rewitalizacji odcinka Duszniki-Zdrój – Kudowa-Zdrój linię ponownie otwarto w 2013 r., a ruch przejęły Koleje Dolnośląskie. Przystanek posiada jeden peron, znajdujący się tutaj niewielki budynek dworcowy z 1906 r. rozebrano w 2012 r.

Idziemy czerwoną ścieżką spacerową wokół gminy Kłodzko. Prowadzi ona drogą bitą, która przechodzi w gruntową. Podchodzimy na skłon wzniesienia, oddzielającego doliny Wielisławki i Bystrzycy Dusznickiej. Roztacza się stąd widok na Grzbiet Wschodni Gór Bardzkich, Góry Złote, Masyw Śnieżnika, Krowiarki i Góry Bystrzyckie, nad Starym Wielisławiem góruje grzbiet Polany. Droga przechodzi w asfaltową, schodzimy przez zagajnik skarpą doliny Bystrzycy Dusznickiej, obok dawnego cmentarza cholerycznego Auf dem Rieger z lat 1832-66. Docieramy do kościoła śś. Szymona i Tadeusza w Szalejowie Dolnym (315 m).

Stał tu drewniany kościół, zniszczony podczas wojen husyckich. Obecna budowla powstała w latach 1489-91 w stylu gotyckim. W 1602 r. kościół rozbudowano o zakrystię i kruchtę, wreszcie w latach 1702-07 doszło do barokowej przebudowy, powstała wtedy wieża i druga kruchta. Do świątyni prowadzi portal z pocz. XVIII w. Wyposażenie wnętrza jest późnobarokowe z 2. poł. XVIII-pocz. XIX w. (ołtarz główny, ołtarze boczne, ambona). Neoklasycystyczny prospekt organowy autorstwa Josepha Luxa pochodzi z poł. XIX w. Kościół otacza mur obronny z 1564 r., przebudowany w 1757 r., przy którym stoi plebania z końca XVIII w. Obok stoi pomnik poległych w I wojnie światowej z figurą św. Michała Archanioła z 1929 r. autorstwa Franza Wagnera i dawna szkoła z ok. 1820 r. Za kościołem znajduje się cmentarz z krzyżem z 1832 r.

Przekraczamy Bystrzycę Dusznicką, przy moście stoi figura św. Jana Nepomucena i kaplica z 1723 r. Docieramy do szosy Kłodzko – Szalejów Górny z miejscem odpoczynku.

Można tu podejść 700 m w prawo szosą do pałacu. Mijamy kapliczkę z 1883 r. i skręcamy w boczną ulicę, obok folwarku z poł. XIX w. Na skraju parku skręcamy w drogę dojazdową, prowadzącą obok dwóch pomnikowych dębów, do zakrętu między pałacem a oficyną, rośnie tu pomnikowy platan i kolejny dąb.

Pierwsza rezydencja powstała w XVI-XVII w., do 1787 r. należała do kłodzkich jezuitów. W 1815 r. majątek przeszedł w ręce von Münchhausenów, którzy postawili w latach 1840-44 neogotycki pałac, wg projektu Ferdynanda Martiusa, znanego z Kamieńca Ząbkowickiego. Ostatniej niewielkiej przebudowy dokonano w 1872 r. Po 1945 r. obiekt zajął PGR, w latach 70. XX w. przekształcono go na ośrodek wypoczynkowy. Obecnie opuszczony pałac znajduje się w rękach prywatnych. Za rezydencją ciągnie się dawny park z mauzoleum z poł. XIX w., koło niego rosną pomnikowe drzewa – cis i dąb, przy drodze wyjazdowej z pałacu – żywotnik olbrzymi i buk, zaś przy ulicy – lipa.

Idziemy w górę doliny obok dawnego zajazdu zum Weisstritzthal (W Dolinie Bystrzycy), w którym mieści się obecnie świetlica wiejska.

Obok znajduje się dawny staw gondolowy, za którym docieramy do skrzyżowania, gdzie skręcamy w szosę do Roszyc.

Można tu podejść 680 m w lewo szosą do barokowych kaplic. Po drodze przekraczamy Bystrzycę Dusznicką i mijamy kapliczkę z 1867 r. oraz figurę MB z 1833 r., naprzeciwko której stoi willa dyrekcji cukrowni z lat 1880-90.

Barokowa kaplica pielgrzymkowa św. Anny powstała w latach 1731-32 z inicjatywy rektora kolegium jezuickiego w Kłodzku – Gotfryda Wedingera. Obok, w 1734 r. zbudowano mniejszą spowiedniczą i cmentarną – św. Marii Magdaleny. Portal kaplicy św. Anny podtrzymuje balkon, pełniący funkcję zewnętrznej ambony, w fasadzie umieszczono figury rodziców MB – św. Anny i św. Joachima. Wewnątrz znajduje się barokowe wyposażenie z malowidłami S. Föckera z 1734 r. Między kaplicami znajduje się krzyż kamienny, przeniesiony w 1987 r. z Szalejowa Górnego. Po drugiej stronie Bystrzycy Dusznickiej widać figurę MB z 1732 r. 160 m dalej w górę doliny stoi pomnik Jana Pawła II z 2006 r. i figura Tronu Łaski z ok. 1700 r. autorstwa Christopha Wolfa – Trójcy Św. z unikalną personifikacją Ducha Św. jako starca (zazwyczaj jest on przedstawiany w formie gołębicy).

Idziemy szosą w kierunku Roszyc.

W głębi po lewej znajduje się teren dawnej cukrowni, zbudowanej przez barona von Münchhausena w 1836 r. Później działały tu Zakłady Chemiczne Syntetyka, rozebrane w 2017 r.

Opuszczamy Szalejów Dolny i podchodzimy skłonem doliny Bystrzycy Dusznickiej z widokiem na kościół i Masyw Śnieżnika. Docieramy do ruchliwej drogi nr 8 Wrocław – Kłodzko – Praga i skręcamy zaraz w boczną szosę do Roszyc. Mijamy mogiłę z 1986 r., z szosy roztacza się widok na Góry Sowie i Bardzkie. Za XIX-wiecznym krzyżem docieramy do Roszyc. Mijamy kapliczkę słupową i schodzimy lekko do doliny Roszyckiego Spławu, gdzie stoi figura św. Jana Nepomucena z 1740 r. (350 m). Mijamy kolejną kapliczkę słupową z XIX w. i budynek dawnej szkoły z tego samego okresu (nr 1). Opuszczamy wieś i przecinamy dolinę Roszyckiego Potoku. Podchodzimy lekko na skłon grzbietu Wzgórz Ścinawskich, widać stąd panoramę Gór Sowich, Bardzkich, Złotych i Masywu Śnieżnika z pobliskim pałacem w Piszkowicach. Mijamy rozdroże z szosą do Korytowa i XIX-wieczną kapliczkę, docieramy do Ruszowic z dawną remizą. Przecinamy wyraźną dolinę potoku i mijamy dwa krzyże, drugi z nich pochodzi z 1885 r. Docieramy do skrzyżowania z szosą z Kamieńca (365 m).

70 m w lewo stoi figura MB z 1802 r.

Mijamy kolejny krzyż i opuszczamy Ruszowice. Schodzimy lekko z widokiem na Góry Sowie i Bardzkie, Wzgórza Włodzickie i Garb Golińca. Mijamy barokowy krzyż z 1784 r. i skręcamy w boczną ulicę, która prowadzi obok cmentarza i do kościoła w Piszkowicach (335 m).

Kościół św. Jana Chrzciciela wzniesiono jako gotycki w 1. poł. XIV w., wzmiankowany był w 1384 r., do dzisiaj zachował późnogotycki portal. W XVIII w. przebudowano go na barokowy, obecny kształt uzyskał w 1866 r., kiedy to powstał klasycystyczny transept w stylu arkadowym i neogotycka wieża. Wewnątrz znajduje się barokowe i klasycystyczne wyposażenie z XVIII-XIX w. (ołtarz główny z ok. 1830 r., ołtarze boczne z poł. XVIII w.) Kościół otoczony jest murem z gotyckim budynkiem bramnym z XIV w. Obok stoi plebania z XVIII-XIX w. i Ukrzyżowanie z 1811 r., zaś naprzeciwko świątyni – dawna szkoła.

Wkraczamy w dawny park, mijamy pomnikowy dąb, za którym znajduje się pałac.

W XIV w. na obronnym wzgórzu stromo opadającym do doliny Ścinawki powstała wieża rycerska, zniszczona przez husytów w 1428 r. Kolejny, renesansowy dwór zbudowano w XVI w. Obecny, barokowy pałac postawili pod koniec XVII w. von Haugwitzowie, w 1722 r. został przebudowany przez Franza Antona von Haugwitza. Rezydencja znana była z odwiedzin króla pruskiego Fryderyka II Wielkiego w 1778 r. Ostatniej przebudowy dachu i części elewacji dokonano w 1892 r. W okresie powojennym w pałacu ulokowano szkołę podstawową. Po sprzedaży w 1998 r. w ręce prywatne uległ dewastacji. Od 2015 r. trwa remont obiektu i założenia parkowego, prowadzony przez nowego właściciela. W pałacu urządzono pensjonat. Wokół roztacza się park z kilkoma piętrami tarasów i murami oporowymi. Znajduje się w nim taras widokowy z XIX w. i ruiny pawilonu.

Wracamy na szosę i schodzimy skarpą doliny Ścinawki, obok folwarku górnego do miejsca odpoczynku.

Mijamy dawną gorzelnię i przekraczamy młynówkę z młynem z 1838 r., przebudowanym na ciągle działającą elektrownię wodną, stoi pod nim krzyż z 1908 r. Dalej znajduje się folwark dolny ze spichlerzem z 1839 r., naprzeciwko którego stoi dwór z tego samego okresu. Przekraczamy Ścinawkę i wkraczamy do Bierkowic. Mijamy boisko i podchodzimy skłonem doliny do drogi nr 381 Kłodzko – Wałbrzych z XIX-wiecznymi gospodą i malowanym krzyżem o cechach sztuki ludowej. Skręcamy w boczną szosę w kierunku Łącznej, przy której stoi dwór.

Klasycystyczny dwór zbudowała ok. 1840 r. hrabina Charlotte von Zedlitz und Neukirch de domo Falkenhausen na miejscu XVIII-wiecznej budowli. Po 1945 r. w obiekcie ulokowano szkołę podstawową, obecnie mieści się tu przedszkole.

Mijamy folwark i przechodzimy pod wiaduktem kolejowym, za którym skręcamy w boczną ulicę, prowadzącą do przystanku Bierkowice (310 m), gdzie kończy się nasza trasa.

Przystanek Bierkowice znajduje się na zbudowanej w 1879 r. przez Kolej Dolnośląsko-Marchijską linii Kłodzko – Nowa Ruda, przedłużonej rok później do Wałbrzycha. W latach 1908-13 powstał drugi tor. Ruch pasażerski zawieszono tu w 2006 r., jednak dzięki inicjatywie Urzędu Marszałkowskiego przywrócono go w 2009 r. Obecnie na odcinku Kłodzko Gł.– Ścinawka Średnia czynny jest tylko jeden tor. Bierkowice są przystankiem na żądanie. Sam przystanek powstał w 1884 r. Pierwotny dworzec z pruskiego muru, został zastąpiony w 1910 r. obecnym budynkiem w konwencji stylu rodzimego (Heimatstil), służy on celom mieszkalnym.

GÓRY SOWIE: