Trasa 42 (10,1 km, 2,45 h, suma podejść 150 m) :
Bierkowice – Kopiec – Kłodzko Miasto

Bierkowice – 2,8 km – Pod Kopcem – 4,5 km – Ustronie – 2,8 km – Kłodzko Miasto

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacje: Bierkowice na linii Kłodzko – Wałbrzych (D15) i Kłodzko Miasto na linii Wrocław – Kłodzko – Międzylesie/Lichkov (D9).

Charakterystyka – Krótka trasa biegnąca przez Garb Golińca i Kotlinę Kłodzką, czerwona ścieżka spacerowa wokół gminy Kłodzko, dojście do stacji Kłodzko Miasto zieloną ścieżką spacerową.

Nawierzchnia zróżnicowana – zarówno drogi asfaltowe, jak i bite, gruntowe oraz ścieżki

Atrakcje:

  • widoki spod Kopca
  • most kolejowy koło Ścinawicy
  • Ustronie – dawna rzeźnia, neogotycki kościół, barokowe figury
  • Kłodzko – barokowy kościół śś. Jerzego i Wojciecha, magazyny koszarowe twierdzy, dawny browar, stacja Kłodzko Miasto

Trasa zaczyna się na przystanku Bierkowice (310 m).

Przystanek Bierkowice znajduje się na zbudowanej w 1879 r. przez Kolej Dolnośląsko-Marchijską linii Kłodzko – Nowa Ruda, przedłużonej rok później do Wałbrzycha. W latach 1908-13 powstał drugi tor. Ruch pasażerski zawieszono tu w 2006 r., jednak dzięki inicjatywie Urzędu Marszałkowskiego przywrócono go w 2009 r. Obecnie na odcinku Kłodzko Gł.– Ścinawka Średnia czynny jest tylko jeden tor. Bierkowice są przystankiem na żądanie. Sam przystanek powstał w 1884 r. Pierwotny dworzec z pruskiego muru, został zastąpiony w 1910 r. obecnym budynkiem w konwencji stylu rodzimego (Heimatstil), służy on celom mieszkalnym.

Z przystanku idziemy czerwoną ścieżką spacerową wokół gminy Kłodzko, która prowadzi boczną ulicą. Mijamy okazałą zagrodę i zaczynamy podejście skłonem Garbu Golińca. Opuszczamy zabudowania Bierkowic, droga przechodzi w bitą, podchodzimy do skraju lasu na zboczach Kopca (469 m) z widokiem na Masyw Śnieżnika, Góry Bystrzyckie i Stołowe, Wzgórza Ścinawskie oraz pobliski Goliniec. Droga przechodzi w gruntową, wkraczamy w las. Na jego drugim skraju skręcamy w ścieżkę, którą pniemy się do linii grzbietu (420 m) pod szczytem Kopca. Rozciąga się stąd widok na Goliniec, Grzbiet Zachodni Gór Bardzkich oraz położone w dole Łączną i Wojbórz. Docieramy do drogi bitej, którą schodzimy w kierunku Łącznej, po czym skręcamy w drogę gruntową i niewyraźną ścieżkę biegnącą przez ogrodzenia pastwiska. Podchodzimy ponownie na grzbiet (425 m) pod Kopcem, panorama poszerza się o Grzbiet Wschodni Gór Bardzkich. Drogą gruntową przecinamy las i rozpoczynamy zejście grzbietem, oddzielającym Gołogłowy i Ścinawicę. Rozciąga się stąd szeroka panorama Gór Bardzkich, Masywu Śnieżnika, Gór Bystrzyckich i Stołowych oraz położonego w kotlinie Kłodzka. Docieramy do drogi szutrowej, mijamy kulminację Kwestarza (327 m) z dawnym kamieniołomem i docieramy do skrzyżowania szos z Wojborza i Gołogłów do Kłodzka. Przecinamy dawną bocznicę do papierni w Młynowie.

Pierwsza wąskotorowa bocznica powstała w 1901 r. Z placu składowego przy linii Kłodzko – Wałbrzych na ul. Sierpowej biegła ul. Półwiejską, którą będziemy iść. W 1921 r. zbudowano bocznicę normalnotorową, odchodzącą od linii Kłodzko – Wałbrzych przy przejeździe w Gołogłowach i dalej przez Ścinawicę do papierni w Młynowie. Bocznica była zelektryfikowana i co ciekawe, przechodziła tunelem pod jednym z domów w Ścinawicy. W 1989 r. zaprzestano eksploatacji bocznicy, później zdemontowano tory.

Przekraczamy Ścinawkę, osiągając granice Kłodzka. Wzdłuż ulicy biegła w latach 1901-21 wspomniana wcześniej wąskotorowa bocznica do papierni w Młynowie. Widać stąd most kolejowy nad Ścinawką.

Trójprzęsłowy most o konstrukcji kratownicowej w formie paraboli posiada dwa filary. Most ma dł. 92,4 m i wys. 4,8 m.

Idziemy ul. Półwiejską, której nazwa nawiązuje do przedwojennego określenia Ustronia (Halbendorf – Półwieś), wzdłuż nasypu kolejowego. Mijamy wiadukt prowadzący do ul. Sierpowej, którędy prowadziła wąskotorowa bocznica i osiągamy zabudowania dzielnicy Ustronie. Docieramy do zabytkowej rzeźni z lat 1906-07 z wieżą ciśnień i willą zarządu, naprzeciwko stoi figura Archanioła Rafała z 1730 r., przeniesiona w 1812 r. spod kościoła śś. Jerzego i Wojciecha w Kłodzku. Przechodzimy pod Estakadą doliny Nysy Kłodzkiej o dł. 700 m, zbudowanej w latach 1976-85 jako część obwodnicy Kłodzka w ciągu drogi nr 8 Wrocław – Praga i pod wiaduktem kolejowym.

Od linii Kłodzko – Wałbrzych odchodziła tu bocznica na plac składowy pod rzeźnią i do gazowni miejskiej, zbudowana ok. 1925 r. i rozebrana w 2014 r.

Na skrzyżowaniu z ul. Sierpową mijamy dawny zajazd Rauera. Dalej stoi figura św. Antoniego Padewskiego z 1728 r., podobnie jak poprzednia przeniesiona w 1812 r. spod kościoła śś. Jerzego i Wojciecha w Kłodzku i XIX-wieczny krzyż, naprzeciwko którego znajduje się kościół św. Ignacego Loyoli.

Skromny neogotycki kościół o rozmiarach dużej kaplicy powstał w 1880 r. Wewnątrz znajduje się wyposażenie z końca XIX w.

Mijamy kaplicę z 1. poł. XIX w., położoną u stóp Szpitalnej Górki (319 m).

Na skrzyżowaniu z ul. Skośną można podejść 180 m w lewo do mostu kolejowego nad Nysą Kłodzką. Most na linii Kłodzko – Wałbrzych powstał w 1878 r. na wyjeździe ze stacji Kłodzko Główne. Podczas budowy drugiego toru w 1909 r. most przebudowano. Obecnie posiada kratownicową konstrukcję wyprodukowaną w hucie w Chorzowie i jeden filar. Przyczółki mostu wyposażone są w ceglane umocnienia blokhauzu. Most ma dł. 99,3 m i wys. 5,5 m. Wzdłuż torów biegnie kładka dla pieszych, którą można przejść na pobliską stację Kłodzko Główne. Za mostem, przy ul. Skośnej znajdują się dwa domy mieszkalne dla pracowników kolejowych – z ok. 1885 i 1905 r.

Skręcamy w ul. Nadrzeczną, biegnącą wzdłuż Nysy Kłodzkiej i docieramy do stromego stoku Fortecznej Góry, na której położona jest Twierdza Kłodzka z wydłużonym ramieniem Żurawia. Idziemy przez dawne przedmieście ustrońskie, obok szkoły kupieckiej z 1923 r., w której mieściło się później przedszkole i schronisko młodzieżowe (nr 5) i bunkra obronnego Bramy Ząbkowickiej z lat 1850-60, na którym nadbudowano budynek mieszkalny. Przecinamy dawny Szaniec Łącznikowy, łączący twierdzę z Baterią Franciszkańską i Nysą Kłodzką i przechodzimy przez pozostałości Bramy Ząbkowickiej, rozebranej w latach 1890-1911. Docieramy do kościoła śś. Jerzego i Wojciecha.

W 1275 r. wzmiankowano w tym miejscu kaplicę i szpital joannitów, spalone w 1470 r. W latach 1475-79 książę ziębicki i hrabia kłodzki Henryk I Podiebradowicz ufundował tu kościół i klasztor bernardynów. Po pożarze w 1517 r. i opuszczeniu miasta przez zakon w dobie reformacji w 1546 r. urządzono tu szpital dla ubogich z kaplicą, zniszczone podczas wojny trzydziestoletniej. W 1643 r. wrócili bernardyni, którzy rozpoczęli barokową odbudowę z zachowaniem gotyckiego prezbiterium, kościół poświęcono w 1665 r. Po kolejnym pożarze podczas wojny siedmioletniej w 1760 r. dobudowano drugą wieżę. Po sekularyzacji zakonów w 1810 r.  w kościele urządzono magazyn, a w klasztorze mieszkania oraz szpital. Od 1834 r. świątynia służyła jako ewangelicki kościół garnizonowy. W 1947 r. obiekt został przejęty przez katolików, w klasztorze osiadły klaryski. Kościół zachował portale z 2 poł. XVIII w. Wewnątrz znajduje się skromne klasycystyczne wyposażenie z poł. XIX w. W 2015 r. odkryto tu freski z końca XVII w.

Mijamy ciąg kamienic, powstałych ok. 1910 r. na miejscu rozebranych koszar, po drugiej stronie ulicy znajduje się dawny szpital miejski, zbudowany po 1860 r., od 1953 r. działał w nim internat szkoły medycznej.

W skład budynku wchodzi kaplica św. Marii Magdaleny, skręcamy za nim w wewnętrzną ulicę.

Za skrzyżowaniem stoi kompleks magazynów koszarowych z lat 1748-51, zaopatrujących załogę twierdzy. Przy jednym z wejść stoi putto z sierpem w otoczeniu kłosów zboża.

Mijamy dawne koszary nr VII z ok. 1800 r. i docieramy do ul. Kolejowej, gdzie znajduje się dawna pastorówka z pocz. XX w., obecnie służąca jako kaplica ewangelicka. Przekraczamy Nysę Kłodzką Mostem Fortecznym.

Most Forteczny (15-lecia) to dawny most śluzowy, można było dzięki niemu sztucznie podwyższyć poziom rzeki podczas oblężenia i zatopić część wyspy Piasek, co zrealizowano w 1760 r. Kamienny most przebudowano w 1883 r., wstawiając stalowe przęsło, a ok. 1895 r. kratownicę. Konstrukcja została zniszczona przez saperów niemieckich w 1945 r. i odbudowana w latach 1958-60 już bez kratownicy. Gruntowny remont mostu miał miejsce w latach 2009 – 2010.

Docieramy do ul. Dworcowej, prowadzącej ze stacji Kłodzko Główne i zmieniamy kolor ścieżki spacerowej na zielony, prowadzący do stacji Kłodzko Miasto. Schodzimy schodkami do ul. Chełmońskiego i przekraczamy potok Jodłownik. Idziemy ulicą między nasypem kolejowym i Nysą Kłodzką, mijając dawny browar braci Stephan z lat 1881-89, przebudowany w latach 1922-34 oraz dawny zajazd Römiches Bad (Rzymski Zdrój). Przechodzimy ul. Śląską pod wiaduktem kolejowym i skręcamy w ul. Moniuszki.

Na jej rogu znajduje się budynek z 1865 r., w którym znajdował się browar, fabryka marmolady, soków i likieru Róża Kłodzka, a po 1945 r. Zakład Produkcji Spożywczej Las. W 1969 r. miał tu miejsce tragiczny wypadek, w którym zginęło 5 osób.

Mijamy kamienicę nr 1-2, w której w latach 1945-50 mieściła się siedziba Komitetu Żydowskiego, nr 3 z 1906 r. i stację benzynową. Docieramy do ul. Połabskiej i skręcamy pod zbudowany w 1974 r. wiadukt kolejowy, docierając na stację Kłodzko Miasto (289 m).

Stacja Kłodzko Miasto położona jest na linii Wrocław – Międzylesie – Lichkov, uruchomionej na odcinku Kłodzko Główne – Międzylesie w 1875 r. przez Kolej Górnośląską i stanowiącą część połączenia Wrocław – Praga. W latach 1905-07 zbudowano drugi tor na odcinku Kamieniec Ząbkowicki – Krosnowice. W 1994 r. linię zelektryfikowano na odcinku Kłodzko – Międzylesie. Pierwotnie jedyną stacją w mieście było Kłodzko Główne, jednak ze względu na jego oddalenie od centrum władze miejskie zabiegały o powstanie drugiego przystanku. Powstał on pod nazwą Kłodzko Miasto w 1896 r., zbudowano też wtedy dworzec u podnóża nasypu linii kolejowej. W latach 30. XX w. planowano rozbudować przystanek na stację z dużym dworcem, zdołano nawet wznieść dwa dodatkowe perony z wiatami. Zaawansowane prace przerwał wybuch II wojny światowej. Do tej koncepcji powrócono w 1974 r., jednak zdołano wykonać tylko nowy wiadukt przy okazji poszerzania ul. Kościuszki i betonowe przyczółki pod planowany kolejny wiadukt z rozbudowanymi torami. Przy okazji poszerzania drogi rozebrano niestety zabytkowy dworzec. Na wyspowym peronie powstało kilka pawilonów z poczekalnią i kasą biletową. Wieloletnie plany znalazły uwieńczenie w latach 2018-21, kiedy to dokonano przebudowy przystanku na stację. Obecnie posiada ona dwa perony i cztery tory (w tym trzy przelotowe), dzięki czemu możliwe jest tu rozpoczynanie i kończenie biegu pociągów. Ruchem zarządza wzniesiona wtedy nastawnia KM. Z wyniesionych na nasypie peronów rozciąga się widok na kłodzką starówkę. Do stacji przylega dworzec autobusowy, urządzony w budynku dawnego przytułku z ok. 1880 r., w którym znajdowało się przed 1945 r. muzeum przyrodnicze.

GÓRY SOWIE: